การระเบิดระยะเฉียดครั้งนี้ แม้ปีกสีแดงเข้มคู่นั้นจะรับแรงกระแทกไว้บางส่วน แต่ก็ยังส่งผลให้การเคลื่อนไหวของหลูเป่าโย่วติดขัด
เขาสะบัดสะเทือนลุกขึ้นจากพื้น ยังไม่ทันได้ตั้งหลัก หลินชีเย่ก็เหวี่ยงเท้าเข้าที่อกจนตัวลอยกระเด็นไปอีกสิบกว่าเมตร
หลูเป่าโย่วพ่นเลือดออกมาปากหนึ่ง แล้วโคลงตัวล้มลงนอนหงายหลัง
หลินชีเย่เดินไปยืนตรงหน้า จับปกเสื้อเขาขึ้นอย่างเยือกเย็น แล้วเชิดร่างของเขาลอยขึ้นกลางอากาศ
"นายมีสิทธิ์อะไรมาอยู่ตรงนี้?" หลินชีเย่พูดขึ้นเรียบ ๆ
"อะไรนะ?" หลูเป่าโย่วที่ถูกจับอยู่ในอุ้งมือ มุมปากไหลเป็นเลือด ขมวดคิ้ว
"ฉันบอกว่า นายมีสิทธิ์อะไรมาอยู่ตรงนี้?"
หลินชีเย่พูดซ้ำอีกครั้ง
"ที่นายขึ้นมาเป็นตัวแทนของลูซิเฟอร์ได้ มันก็เก่งมากจริง" หลินชีเย่จ้องมองดวงตะสีแดงเข้มคู่นั้นแล้วพูดต่อ "แต่นายดูเหมือนจะลืมตัวเองเป็นอะไร ลืมไปแล้วว่าที่นี่คือที่ไหน..."
หลินชีเย่กำหนมือขวา ทุบลงที่ใบหน้าของหลูเป่าโย่วอย่างหนักหน่วง จนร่างของเขาถูกอัดจมลงไปในพื้นดิน
"ที่นี่คือต้าเซี่ย! นายคือคนต้าเซี่ย! และยังเป็นทหารใหม่ที่กำลังจะได้เป็นผู้พิทักษ์รัตติกาลด้วย!" ท่ามกลางฝุ่นควัน ดวงตาสีทองที่เต็มไปด้วยความพิโรธของหลินชีเย่ลุกโชนราวกับเตาหลอมคู่หนึ่ง
"นายคิดว่าทำไมนายถึงโตมาได้อย่างปลอดภัย ถึงเดินไปมาข้างนอกได้อย่างอิสระ ถึงยืนอยู่ตรงนี้ได้ทั้งที่ยังมีชีวิตมีชีวาโอ่อ่าราวีว่าจะสังหารผู้พิทักษ์รัตติกาลสักคน มันได้ยังไง?!
เพราะนายเกิดมาเนาะ? เพราะโลกนี้มันควรเป็นแบบนี้อยู่แล้วเหรอ?