หลินชีเย่เดินไปหาอามามิยะ ฮารุกิ สำรวจร่างเขาอย่างละเอียดหนึ่งครั้ง เมื่อยืนยันได้ว่าไม่มีบาดแผลที่อันตรายถึงชีวิต จึงนั่งลงข้าง ๆ
“เป็นยังไงบ้าง”
“เสียอายุขัยไปหน่อย ไม่เป็นไรมาก”
อามามิยะ ฮารูกิ ฮารุกิเงยหน้าขึ้น มองแผ่นหลังของยูรินะกับลุงเคียวสุเกะที่เดินไปด้วยกันไกล ๆ แล้วเอ่ยช้า ๆ
“แล้วนายล่ะ ทำไมถึงกลับมาพร้อมกับเขา”
“พวกเราสังหารผู้ทูตศักดิ์สิทธิ์ไปหนึ่งคน แต่สุดท้ายเขาก็ระเบิดตัวเอง ลุงเคียวสุเกะช่วยฉันไว้”
“ถามเขาไหมว่าเรื่องมันเป็นยังไง”
“ถามแล้ว ก็ใกล้เคียงกับที่พวกเราคาดไว้…”
อามามิยะ ฮารูกิ ฮารุกิ หลินชีเย่ และเสิ่นชิงจู๋นั่งเรียงกันที่มุมกำแพง สองคนแรกเล่าถึงกับดักที่ยูริ โคคุเท็ตสึวางไว้ ส่วนเสิ่นชิงจู๋ฟังอะไรไม่รู้เรื่องเลย ชักสูบจากอกเสื้อออกมาจุด แล้วพ่นควันออกมายาว ๆ …
…
บนถนนที่ฝนปรอย ๆ ตกลงมาไม่ขาดสาย ยูรินะกับลุงเคียวสุเกะเดินเคียงคู่กัน ยูรินะก้มมองปลายเท้าตัวเอง เงียบงันไม่พูดอะไร
ลุงเคียวสุเกะอยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่ก็ไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหน ดูที่แท้เขาเป็นหนี้ยูรินะมามากเหลือเกิน เขาแม้ยังเดาได้เลยว่าในสายตาของยูรินะ ตัวเขาเป็นคนแบบไหน…
ลังเลอยู่นาน ลุงเคียวสุเกะก็เปิดปากขึ้นในที่สุด ไม่ว่าผลจะเป็นอย่างไร ไม่ว่าเขาจะได้รับการอภัยจากยูรินะหรือไม่ เขาก็อยากอธิบายทุกอย่างให้ชัดเจน
ยังไม่ทันได้พูด ยูรินะที่ก้มหน้าอยู่ตลอดก็เอ่ยขึ้นเสียก่อน