ส่วนเจียหลัน วิธีการโจมตีของเธอง่ายกว่านั้นมาก
ไม่หวือหวาแบบไป่หลี่พ่างพ่าง ไม่อึกทึกน่าทึ่งแบบเฉาหยวน เธอเพียงร่อนลงไปกลางฝูงชนเหมือนช่อดอกไม้ที่ปลิวผกา ท่ามกลางการโจมตีที่หนาแน่นราวสายฝน เธอเดินไปมาอย่างสบายอารมณ์
เมื่อเห็นทหารใหม่ที่มีระดับการต่อสู้สูง หรือผู้ที่มีแดนต้องห้ามพิเศษ เจียหลันก็เข้าแลกหมัดกับคนนั้นสองสามเพียงเล็กน้อย แล้วประบัดหมัดสลบไปคนเดียว
เห็นใครที่ระดับธรรมดาทุกด้าน ก็ไม่พูดพล่ามทำเพลง ตบมือหนึ่งสลบทันที
วิธีโจมตีที่เรียบง่ายและเรียบหรูขนาดนี้ กลับทำให้ทหารใหม่รอบตัวเธอล้มลงไปเป็นวงกว้าง เธอเหมือนเครื่องทุบคนไร้ความรู้สึก กวาดล้างพื้นที่ว่างรอบตัวเธอจนสะอาดอย่างรวดเร็ว
อันชิงอวี๋หิ้วโลงศพดำนั้นไว้บนหลัง ยืนอยู่กับที่ไม่ขยับไหน แผ่นดินใต้เท้าของเขามีเถาวัลย์น้ำแข็งนับไม่ถ้วนแทงทะลุดินขึ้นมา สานสวนกันอยู่รอบตัว ขณะเดียวกันก็รับมือกับทหารใหม่แต่ละคนที่แตกต่างกันไปพร้อมกันหมด
อันชิงอวี๋ดันแว่นขึ้นอย่างสงบนิ่ง ใต้เลนส์สีซีดจาง ดวงตาคู่นั้นเปล่งสีเทาจาง ๆ กวาดสายตาช้า ๆ ผ่านเหล่าทหารใหม่มากมาย
"ขอฉันดูหน่อยว่า พวกนายซ่อนตัวอยู่ไหน" เขาพึมพำกับตัวเอง
……
"สถานการณ์มันดูไม่ค่อยถูกนะ?"
สมาชิกโบสถ์เทพโบราณสามคนที่ปะปนอยู่ในหมู่ทหารใหม่ จ้องมองสมรภูมิที่ระส่ำระสายตรงหน้า สีหน้าชวนงงงวย
"พวกนี้… รู้สึกไม่เหมือนท่านเชียนโหม่เลยสักนิด?"
"ใช่ ที่พวกเขาปรากฏตัวพร้อมกันแบบนี้ แสดงว่าไม่ใช่ภาพลวงตาเชิงกลยุทธ์ที่ท่านเชียนโหม่สร้างขึ้นด้วยช่องว่างเวลา มันต้องเป็นร่างแยกของท่านเชียนโหม่เท่านั้น… แต่พลังของท่านเชียนโหม่ถูกปิดกั้นอยู่ จะมีร่างแยกที่แข็งแกร่งขนาดนี้ได้อีกเหรอ?"