นครซ่างจิง
ในตรอกที่ไร้ผู้คนสายหนึ่ง
เด็กหญิงวัยราวสิบหกถึงสิบเจ็ดปีในชุดเบสบอลสีแดงชาด สองมือล้วงกระเป๋า ก้มหน้าเดินอยู่กลางถนน ขอบตาแดงจาง ๆ
“อะไรกันเล่า...ใครเขาต้องการให้พวกนายดูแล ฉันอยู่คนเดียวก็มีความสุขดีได้!”
เธอบ่นพึมพำเบา ๆ แล้วเงยหน้าขึ้นสูง กะพริบตาแรง ๆ สองครั้ง พยายามไม่ให้น้ำตาไหลออกมา
ตลอดทางเธอก็เป็นแบบนั้น คราวก้มคราวเงย ทว่าไม่มีหยดน้ำตาแม้แต่หยดเดียวที่ฝ่าแนวรับของเธอแล้วไหลออกมาจากดวงตาที่แฝงแต่ความขัดเคืองได้สำเร็จ
พอเดินถึงทางแยกปากตรอก เธอดูเหมือนจะโมโห จึงเหวี่ยงเท้าเตะกระป๋องในมุมตรอกกระเด็นไปไกล
กระป๋องเด้งไปมากับกำแพงสองข้างของตรอกหลายครั้ง แล้วบังเอิญลงมาอีกฟากถนน ทุบลงกลางหน้าผากของอันธพาลที่นั่งยองอยู่ริมถนนเต็มแรง จนเกิดรอยแดงจาง ๆ หนึ่งเส้น
อันธพาลสี่ห้าคนที่นั่งยองอยู่ริมถนน เห็นรอยแดงบนหน้าผากหัวหน้าก็แข็งค้างไปพร้อมกันทั้งแก๊ง
“เฮ้ย! พี่ใหญ่เป็นอะไรมั้ย!”
“ใคร?! ใครกล้าลอบทำร้ายพี่ใหญ่!”
“ผู้หญิงคนนั้นแหละ! ตีมันเลย!”
อันธพาลทั้งหลายเหลือบมองเห็นเด็กหญิงในชุดเบสบอลสีแดงชาดที่อยู่ฟากตรงข้ามของถนนเข้า ก็พากันพลิกตัวลุกขึ้นจากพื้น ไม่สนใจไฟจราจรที่กะพริบอยู่เหนือหัว พุ่งข้ามถนนไปยังอีกฟากด้วยท่าทางดุร้าย!
เด็กหญิงกะพริบตาปริบ ๆ ไม่เพียงไม่หวาดกลัวแม้แต่นิดเดียว ใบหน้ากลับเบ่งบางด้วยความตื่นเต้น
แต่พอก้าวออกไปหนึ่งก้าว เธอเหมือนนึกอะไรได้ สายตาหลุดไปหยุดที่กล้องวงจรปิดข้างไฟจราจร เงียบไปครู่หนึ่งจึงถอนขวาที่เพิ่งก้าวออกไป ถอยหลังเข้าไปในตรอกไม่กี่ก้าว แล้วส่งสัญญาณด้วยการงอนิ้วเรียกอันธพาลที่พุ่งข้ามถนนมาอย่างท้าทาย