ลานซ้อมในอาคาร
ทหารใหม่เกือบทั้งหมดต่างสติกลับคืนจากการหลับใหล พวกเขายืนกันงง ๆ แล้วเริ่มคุยกันอึกทึก
“นี่มันสถานการณ์อะไรกันแน่? ทำไมครูฝึกถึงยังอยู่? ไม่ใช่ทุกคนเสียชีวิตไปหมดแล้วเหรอ?”
“ใช่! เราเห็นศพของพวกเขากันตาเปล่านะ!”
“ใครเห็นฉากต่อสู้ที่ม่านฟ้าเหล็กนั่นบ้าง? เท่สุด ๆ ไปเลย! สะเทือนใจสุด ๆ!”
“ฉันเห็น หัวหน้าม่านราตรีตัวปลอมนั่นแม่งเก่งจริง ๆ นี่มนุษย์มันสามารถไปถึงขั้นนั้นได้ด้วยเหรอ?”
“ไม่ใช่หรอกมั้ง? แกยังคิดว่าหัวหน้าม่านราตรีคนนั้นเป็นของปลอมอีกเหรอ?”
“หมายความว่าไง?”
“ก็ชัดอยู่ว่าเป็นบททดสอบที่ครูฝึกจัดให้พวกเราไง! แกล้งให้ค่ายฝึกถูกพวกโบสถ์เทพโบราณยึดครอง จากนั้นก็สร้างบรรยากาศกดดันน่ากลัว บีบให้เราใช้พลังเต็มที่……”
“ทั้งหมดเป็นของปลอมหมดเลยเหรอ? แต่ฉันว่าการวิเคราะห์ของพี่ติงกับพี่เสิ่นมันเนียนมากนะ ไม่เหมือนของปลอมเลย”
“เดี๋ยวนะ ใครเห็นพี่เสิ่นบ้าง?”
“……”
ท่ามกลางฝูงชน ติ้งฉงเฟิงถูกเหล่าทหารใหม่ผู้เต็มไปด้วยข้อสงสัยรุมล้อม ไม่ว่าจะถามยังไง เขาก็ทำหน้านิ่งเคร่งเครียดไม่เอ่ยปากสักคำ
สายตาของเขามองตรงไปที่ชานชาลาชั้นสองตลอดเวลา เหมือนกำลังค้นหาอะไรบางอย่าง
“ชีเย่กลับมาแล้ว” เฉาหยวนที่พิงราวบันไดมองเห็นหลินชีเย่กำด้ามจับเปล่า ๆ ของจ่านไป๋เดินกลับเข้ามาจากด้านนอก จึงหันไปมองหยวนกัง
“อืม ต่อไปก็รบกวนพวกนายแล้ว” หยวนกังมองเหล่าทหารใหม่ที่กำลังดื้อด้านอยู่ข้างล่างแล้วพูด
หลินชีเย่ยิ้ม สายตากวาดผ่านเหล่าสมาชิกม่านราตรี “ไปกันเถอะ…… ไปทักทายทหารใหม่ของเราอย่างเป็นทางการกันสักที”