เพราะเอฟเฟกต์จริง ๆ ของพลังนี้ยังต้องลองใช้ในการต่อสู้จริงถึงจะรู้ หลินชีเย่จ้องมองเวลาไปชั่วครู่ แล้วดึงจิตสำนึกออกจากโรงพยาบาลจิตเวชทวยเทพ กลับคืนสู่ร่างจริงของตนเอง
ทันทีที่เขาลืมตาขึ้น ในความมืดมิด ร่างหนึ่งที่ทำทีลับ ๆ ล่อ ๆ ก็ลุกขึ้นยืนจากข้างเตียงของเขา ในมือถือลูกธนูด้ามหนึ่ง ค่อย ๆ เล็งปักลงมาที่อกของหลินชีเย่
หลินชีเย่อึ้งงัน
“เจียหลัน เธอกำลังทำอะไรน่ะ” เขาถามอย่างงงงวย
ร่างที่ทำทีลับ ๆ นั้นหยุดค้างอยู่กับที่ทันที
“……” มุมปากของเจียหลันกระตุกจนเกือบเป็นตะคริว
แท้จริงเธอควบคุมลมหายใจของตัวเองจนเงียบสนิทแล้ว ฉวยจังหวะที่หลินชีเย่หลับสนิท แอบไต่ไปยังข้างเตียงอย่างเงียบเชียบ แต่ใครจะไปคิดล่ะว่าเพียงอีกนิดเดียวเธอจะได้ดังใจ หลินชีเย่กลับตื่นขึ้นมาเองเสียได้?!
คราวนี้เอง สถานการณ์ของเจียหลันก็กลายเป็นอึดอัดขัดข้องขึ้นมาทันที
“อือ…” เจียหลันยังกำลูกธนูแน่น ชั่วขณะนั้นก้าวไปก็ไม่ได้ ถอยกลับก็ไม่ได้
“เจียหลัน ที่มือเธอจับอะไรอยู่เหรอ”
หลินชีเย่เห็นเจียหลันกำลูกธนูอยู่ในมือ แววตาจึงเปี่ยมด้วยความสงสัย เขายื่นมือออกไปเอง จะสัมผัสลูกธนูด้ามนั้น…
เพี๊ยะ!
เจียหลันยื่นมือออกไปอย่างรวดเร็ว คว้าข้อมือของหลินชีเย่ไว้แน่น
มือของหลินชีเย่ถูกเจียหลันจับไว้ เขาทำอะไรไม่ถูกเลย
“ห้ามขยับ!” ในความมืด แก้มของเจียหลันแดงก่ำไปทั้งสองข้าง
แสงจันทร์อ่อน ๆ ใต้ท้องฟ้ายามราตรีส่องผ่านม่านมาตกบนเตียงสีขาว เจียหลันก้มมองใบหน้าที่หรี่จางมองแทบไม่เห็นของหลินชีเย่ แล้วก็แลมองลูกธนูแห่งเทพีแห่งความรักในมือของตน หัวใจดวงน้อยของเธอแทบจะกระโดดหลุดออกจากอก ดวงตาของเธอเบ่งบางด้วยความเด็ดเดี่ยว!