เมืองเกียวโต
ภูเขาลึกชานเมืองใต้ร่มราตรีถูกแสงจันทร์ลากเส้นให้เห็นเพียงเงาเลือนร่าง บนถนนอ้อมเขาคดเคี้ยว รถฮัมเมอร์สีดำคันหนึ่งพุ่งทะยานผ่านแสงไฟถนนอันสลัว มุ่งหน้าสู่ยอดเขา
ไม่รู้วิ่งมานานแค่ไหน ประตูเหล็กสีสนิทประตูหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในแสงไฟหน้ารถ มีเงาคนชุดดำไม่กี่คนยืนอยู่หน้าประตู ปล่อยให้แสงไฟฉายเต็มตัวโดยไม่ขยับแม้แต่นิดเดียว มั่นคงดั่งหน้าผา
ฮัมเมอร์จอดลงอย่างเชื่องตรงหน้าประตูเหล็ก ชายชุดดำผู้นำหน้าเดินมาที่ประตูรถ แล้วเอ่ยขึ้นเรียบ ๆ
“แสดงตัวตน”
กระจกหลังของฮัมเมอร์เลื่อนลง อาสากุระเคนมองเข้าไปในดวงตาของชายคนนั้น ก่อนยื่นป้ายชื่อของตนออกไป
“รองหัวหน้าก๊กสังหารรัตติกาล หัวหน้ากลุ่มยามาโมโตะแห่งโอซาก้า อาซากุระเคน”
“มาทำอะไร”
“ขอพบหัวหน้าใหญ่ มีเรื่องที่ต้องให้ท่านตัดสิน”
ชายคนนั้นเทียบใบหน้าของอาสากุระเคนอย่างละเอียดแล้วพยักหน้า ส่งป้ายชื่อคืน ถอยหลังสองก้าวแล้วโค้งคำนับอย่างลึก
“เชิญ”
ยามค่ำคืน ประตูเหล็กสีสนิทเปิดออกอย่างเชื่องช้า เงาเหล่านั้นที่ขวางอยู่หน้าประตูต่างถอยออกเปิดทาง คันเร่งถูกเหยียบลง ฮัมเมอร์พุ่งไปยังคฤหาสน์หรูที่ยอดเขา
ไม่กี่นาทีต่อมา รถจอดที่หน้าประตูใหญ่ของคฤหาสน์ คนขับลงจากรถเปิดประตูให้อาสากุระเคน ผู้ซึ่งจัดเครื่องแต่งกายอย่างเคร่งขรึม แล้วพาคนขับกับผู้ช่วยหนึ่งคนเดินเข้าไปในคฤหาสน์
หัวหน้าใหญ่แห่งกลุ่มสังหารราตรีที่เขากำลังจะไปพบ คือหัวหน้าใหญ่คนที่สามนับตั้งแต่กลุ่มก่อตั้งขึ้น และเป็นตำนานแห่งวงการใต้ดินของญี่ปุ่น