“ตอนนี้ ยังมีอะไรอยากพูดอีกไหม” หลินชีเย่ หรี่ตามองโงะไซ แล้วเอ่ยขึ้นช้า ๆ
“สิ่งนั้น...มันคืออะไรกันแน่” โงะไซที่ถูกกักขังชีวิตเอาไว้พูดขึ้นไม่ได้ “สิ่งนั้นไม่ใช่ระลอกพลังที่มนุษย์จะปล่อยออกมาได้...น่ะหรือ มันคือศาสตราเทพชิ้นหนึ่งงั้นหรือ”
“ไม่ใช่ศาสตราเทพอะไรหรอก มันเป็นแค่ตะเกียบธรรมดาแกนหนึ่ง เพียงแต่บรรจุพลังของใครบางคนเอาไว้เท่านั้น”
หลินชีเย่ เดินไปยืนตรงหน้าโงะไซ แล้ววางตะเกียบไม้ครึ่งแกนนั้นให้ขวางอยู่เบื้องหน้าเขา กล่าวเสียงเรียบว่า
“ใครบอกว่ามนุษย์มีจุดจบ
ใครบอกว่ามนุษย์ถูกชะตากำหนดให้เอาชนะเทพไม่ได้
ฉันเคยเป็นสักขีพยานด้วยตาตัวเองมาแล้ว กับชายคนหนึ่งที่ทลายเพดานนั้นลง กุมกฎไว้ในมือ ใช้กระบี่ฟันเทพ เปิดทางรอดให้มนุษยชาติ...
ตะเกียบแกนนี้ ก็มาจากชายคนนั้น”
กุมกฎไว้ในมือ ใช้กระบี่ฟันเทพ...
โงะไซพึมพำซ้ำกับตัวเอง
แสงระยิบผ่านขึ้นในดวงตาของเขา
คนแบบนั้น...มีตัวตนอยู่จริงหรือ มนุษย์...มีความเป็นไปได้จะสังหารเทพจริงหรือ
“เขาเป็นใคร เขาชื่ออะไร” โงะไซเงยหน้าขึ้นมองหลินชีเย่ ดวงตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความปรารถนา
หลินชีเย่ นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยช้า ๆ “เซียนกระบี่ผงชู้แห่งต้าเซี่ย โจวผิง”
“โจวผิง...”
โงะไซท่องชื่อนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า แล้วถอนหายใจยาว “ถ้าได้เห็นฉากนั้นด้วยตาตัวเองสักครั้ง คงจะดีไม่น้อย...”
เขาส่ายหน้า แล้วเงยหน้าขึ้นมองหลินชีเย่ ดวงตาสงบลงแล้ว “ทำลายกรงขังนี้ซะเถอะ ถึงจะไม่ได้เห็นฉากที่เขาใช้กระบี่ฟันเทพ แต่ได้เห็นหนึ่งกระบี่ที่สับสังหารสัตว์อสูรสายฟ้าลง สำหรับฉันก็ไม่มีเสียดายอีกแล้ว