จั่วชิงสะพายดาบตรงไว้ที่เอว ยืนนิ่งอยู่หน้าประตูบ้านชั้นเดียวเงียบสงัดไปนาน สุดท้ายก็ยกมือเคาะประตู
โก๊ะ โก๊ะ โก๊ะ!
ไม่นานนัก ร่างเฒ่าผมขาวโพลนทั้งหัวก็เปิดประตูออกมา
"โอ๊ะ?" ชายชราเหลือบมองจั่วชิงแล้วดูท่าจะประหลาดใจ "น้องจั่ว...ไม่สิ ผู้บัญชาการจั่ว ไม่ใช่ว่าต้องประชุมออนไลน์กันเหรอ เรานั่งรอนายอยู่ในวิดีโอตั้งนาน ทำไมยังกะทันหันมาหาข้างฉันล่ะ?"
จั่วชิงไม่พูดอะไร นิ่งก้มมองชายชราตรงหน้าอยู่อย่างนั้น
ในหมู่บ้านที่ร้างเปล่า ได้ยินแต่เสียงไก่ขานแว่วมาจากไกล ๆ
ชายชราสบตากับจั่วชิงอยู่ชั่วครู่ ก็ยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ หันหลังเดินเข้าไปในบ้านพลางเอ่ยช้า ๆ ว่า "เข้ามานั่งเถอะ"
จั่วชิงวางมือขวาไว้บนด้ามดาบตรง ตามหลังชายชราก้าวเข้าไปในบ้านหลังเล็กนั้น
ภายในบ้านดูดีกว่าด้านนอกสักหน่อย เฟอร์นิเจอร์อย่างง่ายและใช้งานได้จริงถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ พื้นปูนซีเมนต์สีเทาสะอาดสะอ้านไม่มีฝุ่น ของอิเล็กทรอนิกส์สมัยใหม่ที่มองเห็นในบ้านมีเพียงทีวีดิจิทัลหนึ่งตัว กับคอมพิวเตอร์พิเศษที่ใส่รหัสล็อกไว้หนึ่งเครื่อง
คอมพิวเตอร์เครื่องนั้นเป็นเครื่องใช้ภายในของผู้พิทักษ์รัตติกาลโดยเฉพาะ และเป็นรุ่นเมื่อสิบกว่าปีก่อนอีกต่างหาก
จั่วชิงนั่งลงบนม้ายาวข้างโต๊ะเหลี่ยม ชายชราก็เดินเข้าครัวอย่างสบายอารมณ์ ชงชาหนึ่งถ้วยด้วยกาน้ำร้อนสีแดงสด แล้วนั่งลงตรงข้ามจั่วชิง ส่งถ้วยชาในมือให้
"ที่นี่ไม่มีชาดี ๆ นายก็รู้ ดื่มกันพอหอมปากหอมคอไปก่อนนะ" ชายชรามองจั่วชิงที่นิ่งเงียบ แล้วเสริมยิ้ม ๆ อีกประโยค "แต่ถ้าไม่อยากดื่ม ไม่ดื่มก็ได้"