นายมาแล้วสินะ
คำง่าย ๆ เพียงสามคำ แต่เบื้องหลังมันซ่อนความขมขื่นและการรอคอยมานานแค่ไหน มีเพียงเจียหลันเท่านั้นที่รู้
หลายปีที่ผ่านมา เธอฝันถึงฉากที่ได้พบหลินชีเย่อีกครั้งนับครั้งไม่ถ้วน บางทีฉากในตอนนี้ อาจเคยปรากฏในความฝันของเธอในสักวันหนึ่ง แต่เธอฝันแบบนั้นบ่อยเกินไปจนจำไม่ได้แล้ว
เธอรู้เพียงว่า ณ ตอนนี้ หัวใจของเธอเต้นราวกับจะกระโดดหลุดออกจากอก มุมปากเธอยกขึ้นโดยควบคุมไม่ได้ และน้ำตาวิ่งวนอยู่ในเบ้าตา
เธอดีใจเหลือเกิน
"อืม ฉันมาแล้ว" หลินชีเย่เอ่ยขึ้นอย่างอบอุ่น "ต่อจากนี้ ฝากไว้กับฉันนะ"
เสียงคำรามดังกึกก้อง!
ใต้ศาสนสถานสีดำ เหล่าปีศาจจำนวนมากเห็นหลินชีเย่ปรากฏตัวขึ้นเหนือ "แหล่งกำเนิด" พอเป็นจังหวะเดียว ต่างคำรามด้วยความเกรี้ยวกราด บางส่วนทิ้งเจียหลันและพวกอีกสามคนไว้ แล้วพุ่งเข้าหาหลินชีเย่อย่างรวดเร็ว
หลินชีเย่คืนอาเมะคุดาเระลงฝัก แล้วกดมือขวาลงเบา ๆ คว้าด้าม[ตู้เอ้อ]
เสียงดาบดังกังวาน!
[ตู้เอ้อ]ถูกดึงออกจากฝัก!
ทันทีที่คมดาบสีม่วงอ่อนตัดผ่านอากาศ ร่องรอยอันเป็นเครื่องอวมงคลก็แผ่กระจายออกจากตัวหลินชีเย่สู่รอบด้านอย่างรวดเร็ว
สายฝนตกลงกระหน่ำพื้นดินจนกลายเป็นแอ่งน้ำขนาดใหญ่ เหล่าปีศาจคำรามพุ่งเข้าหาศาสนสถานสีดำ แล้วจู่ ๆ บางส่วนก็เท้าลื่น สะดุดหน้าโครมลงไปกับพื้น กลิ้งไปได้ช่วงหนึ่งเหมือนลูกบอล ก่อนจะพุ่งชนเข้ากับผนังศาสนสถานสีดำอย่างจัง