หลินชีเย่ยืนนิ่งอยู่บนชายหาดนานพอสมควร ก่อนจะตัดสินใจให้ได้ แล้วยกฝ่ามือขึ้นอีกครั้ง
คราวนี้ เขาไม่ได้ใช้[เมฆหมุนวน]แต่เป็น[พลังกัดกร่อนเงามืด]
แสงสีดำระยิบระยับในฝ่ามือของเขา รวมตัวกันเป็นก้อนเล็กเท่าเหรียญหนึ่งเหรียญ หลินชีเย่กำความมืดนี้ไว้ แล้วเงยหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำข้างบน ดวงตาเต็มไปด้วยความระวัง
ชั่วอึดใจถัดมา สายตาน่าสะพรึงนั้นก็มาปรากฏอีกครั้ง!
หลินชีเย่รู้สึกเหมือนถูกสัตว์ร้ายตัวฉกาจจ้องเล็งอยู่ ขนทั่วกายลุกตั้งขึ้นอีกครั้ง เขาไม่ลังเลแม้แต่นาทีเดียว รีบกระจายความมืดในฝ่ามือทิ้งทันที!
สายตานั้นค้างคาวนอนพื้นที่นี้อยู่ครู่หนึ่ง คราวนี้มันค้นหานานกว่าครั้งก่อน ถ้าครั้งก่อนเป็นแค่การกวาดหาอย่างคร่าว ๆ ครั้งนี้ก็คือการไล่ตรวจอย่างละเอียดลออ
ดูเหมือนมันจะงงเหมือนกัน ว่าทำไมที่นี่ถึงเกิดรังสีแบบนี้ขึ้นสองครั้งติดกัน
ราวสองนาทีผ่านไป สายตานั้นจึงค่อย ๆ จางหายไป หลินชีเย่ถอนหายใจยาว
ดูเหมือนการปรากฏของสายตานั้น จริง ๆ ก็เกิดจากแดนต้องห้ามจริง
เหตุผลที่เขาลองซ้ำเป็นครั้งที่สอง ก็เพื่อดูว่าการปรากฏของสายตานั้น เกี่ยวข้องกับชนิดของแดนต้องห้ามหรือปริมาณพลังจิตที่เทลงไปหรือไม่
ตอนใช้[เมฆหมุนวน]ครั้งแรก เขาเทพลังจิตลงไปมหาศาล แต่ครั้งที่สองที่ใช้[พลังกัดกร่อนเงามืด] เขาใช้แดนต้องห้ามแค่ระดับต่ำสุด ประมาณขั้น"จอก" แต่ไม่คิดว่าแม้คลื่นแดนต้องห้ามอ่อนแค่นี้ก็ยังล่อสายตานั้นมาจ้องได้