ฟางไป๋รู้สึกประหลาดใจอยู่ในใจ เรื่องจริงหรือเปล่า? ทว่าในชั่วพริบตานั้นเอง จ้าวอี้หมิงก็ฉวยโอกาสลงมืออย่างเด็ดขาด
ปราณต้นกำเนิดตะวันอันเจิดจ้าพลันปะทุขึ้น พลังสายหนึ่งหอบหุ้มด้วยอานุภาพแห่งตะวันใหญ่ พุ่งเข้าจู่โจมอย่างฉับพลัน พลังนั้นกร้าวแกร่งไร้เทียมทาน แฝงแรงกดดันที่พร้อมบดขยี้ทุกสิ่ง เสียงแหวกอากาศแหลมบาดหู แทบจะพุ่งมาถึงตรงหน้าในชั่วพริบตา
ด้วยความเร็วและพลังทำลายล้างเช่นนี้ ฟางไป๋เห็นแล้วก็หันหลังวิ่งทันที ร่างทั้งร่างหลบเข้าไปในพายุหิมะ จึงพอจะหลบการโจมตีครั้งนี้ได้อย่างหวุดหวิด
พลังเวทอันร้อนแรงฟาดลงตรงตำแหน่งที่เขายืนอยู่เมื่อครู่ แผ่นหินบนเวทีประลองระเบิดแตกในทันใด เศษหินกระเด็นไปทั่ว คลื่นความร้อนแผ่ซ่านออกไปทุกทิศทาง พายุหิมะถูกการโจมตีนี้เผาละลายไปเป็นบริเวณกว้างในพริบตา ไอหมอกสีขาวลอยฟุ้งขึ้นมาเป็นระลอก
“มิน่าล่ะ นักบำเพ็ญสมัยโบราณถึงให้ความสำคัญกับวิชาอาคม แบบนี้ใครจะไม่กลัวกันล่ะ” ฟางไป๋ยังมีอารมณ์บ่น แต่การเคลื่อนไหวมือกลับไม่ช้าลงเลย
วายุเหมันต์หิมะ เขาแปรหิมะให้กลายเป็นคมมีด จากนั้นเร่งพลังเวทให้หลอมรวมเข้ากับปราณเย็น คมมีดหิมะสีขาวสองเล่มเปี่ยมด้วยไอเย็น พุ่งตรงเข้าใส่จ้าวอี้หมิง
จ้าวอี้หมิงยกมือขึ้น พลังเวทก่อตัวเป็นโล่ปราณตรงหน้า คมมีดหิมะถูกโล่ปราณสลาย กลายเป็นควันขาวพร้อมเสียงฉ่า ๆ
“ตอนนี้แหละ!” ฟางไป๋ซึ่งซ่อนอยู่ในพายุหิมะพลันปรากฏตัวด้านหลังจ้าวอี้หมิง เขาประสานมือเข้าด้วยกัน เส้นชีพจรวิญญาณพลุ่งพล่าน พลังเวทไหลทะลัก ก่อนฟาดลงตรง ๆ จนเกิดคมมีดน้ำแข็งขนาดมหึมา พัดพาพายุหิมะพุ่งเข้าใส่คนตรงหน้า