[วายุเหมันต์หิมะ (วิชาต่อสู้ขั้นสร้างฐาน): ปราณเย็นดุจสายลม พลังเวทคมกริบดั่งดาบ ใช้วายุควบคุมความหนาวเหน็บ ใช้ความหนาวเหน็บหลอมรวมเป็นดาบ ต่อสู้ประชิดตัว ให้ฟ้าหิมะเป็นเขตแดน เมื่อฟ้าหิมะปกคลุมทั่ว อุณหภูมิในรัศมีหลายจั้งจะลดฮวบ ลมหายใจที่พ่นออกมาล้วนกลายเป็นผลึกน้ำแข็ง ลมหนาวโอบล้อมกาย หมัดเท้าคมดุจดาบ]
ฟางไป๋อ่านคำอธิบายของ[วายุเหมันต์หิมะ]แล้ว ความลังเลที่ยังหลงเหลืออยู่เพียงน้อยนิดพลันมลายสิ้น เขาอยากรู้ว่าสถานศึกษามีวิชาปราณเย็นขั้นสร้างฐานอื่นอีกหรือไม่ จึงพลิกดูจนสุดท้ายก็ไม่พบอะไร สุดท้ายจึงเหลือทางเลือกเดียว นั่นคือวายุเหมันต์หิมะ
วิชาต่อสู้ขั้นกลั่นปราณยังมีโอกาสได้มาในภายหลัง ส่วนทรัพยากรปราณเย็นหาเงินซื้อได้ก็จริง แต่วิชาต่อสู้ขั้นสร้างฐานใช่ว่าจะหาได้เสมอไป หากพลาดไปแล้วก็หมดแล้วจริง ๆ
เมื่อตัดสินใจเช่นนั้น ฟางไป๋หันไปพูดกับจางถูที่อยู่ข้าง ๆ ว่า “อาจารย์จาง ผมเลือกวิชาต่อสู้ขั้นสร้างฐานชุดนี้ครับ”
“แน่ใจนะ ถ้าเลือกชุดนี้ อย่างน้อยสองเดือนข้างหน้าเธอต้องหาทรัพยากรบำเพ็ญเพียรเอง ทางสถานศึกษาจะไม่ออกให้แม้แต่นิดเดียว”
จางถูรักคนมีพรสวรรค์ จึงเตือนฟางไป๋ขึ้นมาประโยคหนึ่ง “ทรัพยากรบำเพ็ญเพียรสำคัญมากในขั้นเปิดชีพจร หรือจะพูดให้ชัดก็คือสำคัญต่อปีแรกของเธอมาก เพราะเธอมีเวลาบำเพ็ญเพียรแค่หนึ่งปี”
ฟางไป๋ยังไม่ทันตอบ จางถูก็อธิบายต่อ “รู้ไหมว่าทำไมคนในเขตมนุษย์ถึง 99 เปอร์เซ็นต์รอจนขึ้นมัธยมปลายปีสามค่อยเริ่มเข้าสู่หนทางบำเพ็ญ ไม่เริ่มฝึกตั้งแต่เด็ก”
“จริงด้วย ทั้งที่เส้นชีพจรวิญญาณของร่างกายก่อตัวสมบูรณ์ตั้งแต่อายุ 12 ปี เริ่มฝึกตั้งแต่เด็กก็ยิ่งดีไม่ใช่หรือครับ!” ฟางไป๋พึมพำกับตัวเอง
“เพราะพอถึงมัธยมปลายปีสาม ผู้บำเพ็ญขั้นจื่อฝู่จากสายปราณบริสุทธิ์จะลงมือเปิดชีพจรให้ด้วยตนเอง ประโยชน์ที่ได้รับนั้นประเมินค่าไม่ได้ ต่อให้เป็นตระกูลใหญ่ที่มีผู้บำเพ็ญขั้นจื่อฝู่ในบ้าน ก็ยังรอวันนี้เหมือนกัน ด้วยเหตุนี้เอง ในเขตมนุษย์ของเรา คนทุกคนอยู่ขั้นกลั่นปราณ ทุกครอบครัวบำเพ็ญเพียร”