เซี่ยชิงเฟิงฟังแล้วพยักหน้าอย่างครุ่นคิด ก่อนหยิบถ้วยชาบนโต๊ะขึ้นจิบหนึ่งคำแล้ววางลง ฮ่องเต้เพิ่งขึ้นครองราชย์ จำต้องประคองขวัญกำลังใจของผู้คนให้มั่นคง จึงไม่แปลกที่จะยอมประนีประนอม
แต่สิ่งที่เซี่ยชิงเฟิงคาดไม่ถึงคือ ความขัดแย้งระหว่างเซียวหยุนซูกับเสาหงอวี้จะรุนแรงถึงเพียงนี้
ก่อนหน้านี้ทั้งสองยังมีความสัมพันธ์ฉันอาจารย์กับศิษย์ที่ดีที่สุด
วันแรกที่เขากลับมาเข้าเฝ้าฮ่องเต้ ก็ได้ยินเซียวหยุนซูบ่นต่อหน้าเขาอย่างไม่ปิดบัง ครั้นวันนี้ยังได้ยินเหลียนอี้จื้อกล่าวว่า เรื่องใดที่เสาหงอวี้ตั้งใจผลักดัน ฮ่องเต้ย่อมคัดค้านเป็นแน่
ปลายนิ้วของเซี่ยชิงเฟิงลูบไล้ขอบถ้วยชาแผ่วเบา ความรู้สึกเสียดายผุดขึ้นในใจ เสาหงอวี้เป็นขุนนางอาวุโสถึงสองรัชกาล ในอดีตเขามีคุณูปการอย่างยิ่งต่อการสนับสนุนให้เซียวหยุนซูขึ้นครองราชย์ ทว่าสุดท้ายความผูกพันระหว่างอาจารย์กับศิษย์ก็ยังถูกความเห็นทางการเมืองในราชสำนักกัดกร่อนจนเกิดรอยร้าว แท้จริงแล้วในราชสำนักไม่มีเรื่องใดขาวดำชัดเจน ต่อหน้าอำนาจ แม้แต่คนที่เคยร่วมทางกันก็ยากจะหลีกเลี่ยงการแยกจาก
ต่อให้เสาหงอวี้ไม่มีเจตนาชิงอำนาจ เซียวหยุนซูที่ประทับอยู่บนบัลลังก์สูงสุดก็ยังนั่งไม่ติด
“ความจริงฝ่าบาทก็ลำบากพระทัย” เหลียนอี้จื้อวางตะเกียบลง สีหน้าจริงจังขึ้นอย่างหาได้ยาก ทว่าน้ำเสียงกลับดังอยู่บ้าง “ลูกศิษย์ของผู้อาวุโสเส้ากระจายอยู่ทั่วราชสำนัก หากฝ่าบาททรงคล้อยตามเขาทุกเรื่อง บัลลังก์มังกรคงนั่งไม่มั่นคง แต่หากขัดแย้งกันจนเกินไป ก็จะถูกครหาว่าอกตัญญูต่ออาจารย์”
เมื่อได้ยินเหลียนอี้จื้อพูดจาไม่ยั้งคิดเช่นนี้ เซี่ยชิงเฟิงก็รีบส่งสัญญาณให้เขาหุบปาก พลางเหลือบมองประตูหน้าต่างของห้องส่วนตัวอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นว่าปิดสนิทไร้ช่องโหว่แล้วจึงลดเสียงลง “พี่เหลียน ระวังคำพูดด้วย! หากคำเช่นนี้แพร่ออกไป ทั้งท่านและข้าคงรับผิดชอบไม่ไหว”