หลี่จิ่งจ้านรู้สึกว่าเรื่องนี้เหลวไหลถึงขีดสุด ฝ่าบาทไม่เคยมีราชโองการใด ๆ มาก่อน อีกทั้งยังไม่ปฏิบัติตามธรรมเนียมการตีฆ้องประกาศข่าวสวรรคตหน้าประตูวัง กลับเร่งรีบขึ้นครองราชย์เช่นนี้ ต่างอะไรกับการชิงบัลลังก์กันเล่า?
หลินเม่าเต๋อ ไอ้ขุนนางกังฉินผู้นี้! บังอาจปลอมแปลงราชโองการ หลอกลวงใต้หล้า!
เสาหงอวี้เองก็หน้าซีดเผือด ทว่าพวกเขาถูกทหารปิดปากไว้แน่น จึงพูดอะไรไม่ออกเลย
เซียวเฉินมองราชโองการในมือ ตั้งสติครู่หนึ่งก่อนเอ่ยว่า “ใต้เท้าทั้งหลาย ราชโองการสุดท้ายของเสด็จพ่ออยู่ที่นี่แล้ว การที่ข้าขึ้นสืบราชบัลลังก์ย่อมชอบธรรม บัดนี้อยู่ในช่วงไว้ทุกข์แห่งแผ่นดิน หลังขึ้นครองราชย์แล้ว ข้าจะปกครองแผ่นดินด้วยความกตัญญู นำราชวงศ์ของเราไปสู่ความรุ่งเรือง ไม่ให้เสด็จพ่อและใต้เท้าทั้งหลายต้องผิดหวัง”
เหล่าขุนนางใหญ่ต่างคุกเข่าลงพร้อมกัน เปล่งเสียงถวายพระพร “ขอฝ่าบาททรงพระเจริญหมื่นปี”
ทันใดนั้น เสียงทรงอำนาจพลันดังมาจากนอกตำหนัก “องค์ชายรอง เจ้าร้อนใจถึงเพียงนี้เชียวหรือ?”
ทุกคนต่างตกตะลึง พากันมองไปตามเสียง แล้วก็เห็นจักรพรรดิเซียวคังหยวนผู้ซึ่งเดิมที ‘สวรรคต’ ไปแล้ว เสด็จเข้ามาในตำหนักหย่างซินด้วยฝีพระบาทหนักแน่น ท่ามกลางเหล่าองครักษ์ที่รายล้อม แม้พระพักตร์จะซีดเซียวอยู่บ้าง แต่พระเนตรคมกริบราวคบเพลิง ทั่วพระวรกายแผ่กลิ่นอายแห่งจักรพรรดิอันน่าเกรงขาม
ราชโองการในมือเซียวเฉินร่วงลงพื้นดัง “เพียะ” ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ จนแทบทรุดลงไปกองกับพื้น
“เสด็จพ่อ? พระองค์... พระองค์ไม่ได้บรรทมอยู่บนแท่นหรือพ่ะย่ะค่ะ?” เขายกม่านเตียงขึ้น แล้วพบว่าคนที่นอนอยู่บนเตียงมีหน้าตาคล้ายเซียวคังหยวนอย่างยิ่ง ทว่าพอมองให้ละเอียดกลับเห็นความแตกต่าง