เสาหงอวี้ใจเต้นวูบ ก่อนเอ่ยถามอย่างร้อนใจว่า “ข่าวดีหรือ? หรือว่าองค์ชายหกมีข่าวแล้ว?”
เหลียนอี้จื้อพยักหน้า “ขอรับ ใต้เท้าเสา ทางใต้เท้าเซี่ยเกิดเหตุไม่คาดคิดขึ้นเล็กน้อย เขาบอกว่าช่องทางติดต่อกับทางท่านถูกตัดขาด จึงไหว้วานให้ข้ามาสักเที่ยว” ขณะกล่าว เหลียนอี้จื้อก็หยิบจดหมายที่ซ่อนไว้ในเสื้อชั้นในออกมาให้เสาหงอวี้ดู
เสาหงอวี้คลี่กระดาษจดหมาย ลายมือของเซี่ยชิงเฟิงซึ่งปกติเจือความหยิ่งทะนงอยู่สามส่วน บัดนี้กลับแฝงความสุขุมมั่นคง “พบร่องรอยขององค์ชายหกแล้ว อาการโรคระบาดหลังปรับยารักษาเริ่มทรงตัว เมื่อรวมพลกับหย่งฉีโหวแล้ว จะยกทัพกลับเมืองหลวง ขอเพียงทุกท่านในเมืองหลวงเตรียมรับมือให้พร้อม”
คำนวณวันเวลาแล้ว คาดว่าอีกสองวันก็น่าจะมาถึงเมืองหลวง เสาหงอวี้อ่านจดหมายจบก็ยินดีจนคว้ามือขุยหานรื่อไว้แน่น พลางร้องซ้ำว่า “ดี! ดียิ่ง!”
เซี่ยชิงเฟิงไม่เพียงพบองค์ชายหก ทั้งยังตัดสินใจติดต่อหย่งฉีโหวให้ส่งทหารมาประชิดชายแดน ความกล้าและแผนการเช่นนี้ไม่ธรรมดาจริง ๆ
นิ้วมือผอมแห้งของขุยหานรื่อละจากกระดาษจดหมาย หลังอ่านจดหมายของเซี่ยชิงเฟิงจบ เขากลับรู้สึกสะท้อนใจยิ่งกว่าเสาหงอวี้ ไอ้หนุ่มนี่ช่างกล้านัก ลงมือเด็ดขาดยิ่งกว่าเขาเสียอีก
ยังกล้าเสี่ยงเดิมพันด้วย
หากเป็นเขา คงส่งคนไปสืบความเป็นไปในกองทัพรักษาเมืองหลวงให้กระจ่างก่อน แล้วค่อยวางแผนรับมือภายหลัง—แต่เซี่ยชิงเฟิงกลับยกหย่งฉีโหวผู้ทรงอำนาจมาโดยตรง ใช้ดาบจ่อคอเซียวเฉินเพื่อเจรจาเงื่อนไข ช่างเด็ดขาดนัก!
ทว่าเซี่ยชิงเฟิงกล้ายกหย่งฉีโหวมาโดยตรง แสดงว่าคงรู้สถานการณ์ในเมืองหลวงอยู่บ้าง ขุยหานรื่อมองเหลียนอี้จื้อด้วยแววตาเย็นเยียบ