หลังเซี่ยชิงเฟิงจากไป เหลียนอี้จื้อก็หยิบหนังสือขึ้นมาอ่านในหอพักเช่นกัน เดิมทีเขาไม่อยากเรียนที่สำนักศึกษาหานยาแม้แต่น้อย ที่นี่แม้แต่บ่าวรับใช้ก็พามาไม่ได้ ทุกอย่างต้องลงมือทำเอง
เขาคิดไว้ว่าพอถึงเวลาสอบเข้า จะจงใจสอบไม่ผ่านแล้วกลับบ้าน ทว่าในเมื่อเซี่ยชิงเฟิงมาแล้ว จะอยู่ที่นี่เล่นสักหน่อยก็ไม่เลว
เหลียนอี้จื้อเอนกายอย่างเกียจคร้านอยู่บนเตียงของเซี่ยชิงเฟิง พลางพลิกหน้าหนังสือในมืออย่างส่งเดช แววตาวาวระยับ ราวกับมีประกายคลื่นไหวอยู่ภายใน
เมื่อเซี่ยชิงเฟิงไปถึงที่ลงทะเบียน ก็ไม่เห็นเหล่านักศึกษาแล้ว เขาอธิบายเรื่องราวให้อาจารย์จางฟัง อาจารย์จางขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนกล่าวว่า “ตามข้ามา”
จากนั้นอาจารย์จางก็พาเซี่ยชิงเฟิงไปยังห้องที่มีชื่อว่าโถงเหวินหยวน
“เข้ามาเถิด” เสียงชราแผ่วเบาดังมาจากด้านใน
“ท่านเจ้าสำนัก นักศึกษาผู้นี้กล่าวว่าท่านกงไท่ชูแนะนำเขาให้ท่าน นี่คือของแทนคำแนะนำขอรับ” อาจารย์จางยื่นหยกประจำตัวให้
เฉียวหงจวิ้นเจ้าสำนักที่อยู่เบื้องหน้าดูชราภาพอยู่บ้าง ผมขาวโพลน ทว่ากลับเปี่ยมด้วยท่วงท่าอันน่าเกรงขาม สวมเสื้อคลุมยาวเรียบง่าย มือหนึ่งค้ำไม้เท้าแกะสลัก