“เพราะเหตุใด?” จางเชียนฮู่เริ่มร้อนใจ “ใต้เท้า ฟังจากเสียงแล้วดูเหมือนศัตรูมีจำนวนไม่น้อย! พวกเรายังอยู่ห่างจากพวกมันพอสมควร ยังมีโอกาสถอนกำลัง”
เซี่ยชิงเฟิงยิ้ม “พวกเดียวกันก็หนีหรือ?”
“หนีสิ!” จางเชียนฮู่ปากไว คำพูดยังไม่ทันผ่านความคิดก็หลุดออกมาแล้ว
เชียนฮู่คนอื่น ๆ ต่างหัวเราะเมื่อได้ยินเขาพูดเช่นนั้น
จางเชียนฮู่ได้ยินเหล่าพี่ชายหยอกล้อ จึงค่อยนึกได้ว่าตนพูดอะไรออกไป “พวกเดียวกันหรือ?”
“อืม” เซี่ยชิงเฟิงพยักหน้า “ก่อนหน้านี้ข้าให้คนไปขอกำลังเสริมที่แนวหน้า กองกำลังชุดนี้คงเป็นทหารที่แนวหน้าส่งมาช่วยพวกเรา”
“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้” จางเชียนฮู่พลันกระจ่าง “เช่นนั้นพวกเขาไม่ต้องมาแล้ว! ศัตรูถูกพวกเราฆ่าจนหมดแล้ว!”
ระหว่างที่ทุกคนพูดคุยพลางเดิน กองกำลังเสริมก็มาถึงเบื้องหน้า
ผู้นำสวมเกราะของแม่ทัพชั้นสูง เพียงมองแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นแม่ทัพ
เขามาหยุดตรงหน้าเซี่ยชิงเฟิง ก่อนพลิกตัวลงจากม้าอย่างคล่องแคล่ว น้ำเสียงกังวานทรงพลัง “ข้าน้อยต้วนหยุนเฟย รับบัญชาจากแม่ทัพใหญ่ นำทหารสามหมื่นนายมาให้การสนับสนุน!”
หลังโหวเหยได้รับข่าวขอกำลังเสริมจากเซี่ยชิงเฟิง ก็พิโรธอย่างยิ่ง
แม้แต่เสบียงด้านหลังก็ยังถูกซุ่มโจมตีหรือ?! แคว้นจินเหมิงช่างกำเริบเสิบสานนัก! เสบียงชุดนี้เป็นเสบียงช่วยชีวิตแนวหน้า จะเกิดความผิดพลาดไม่ได้เด็ดขาด
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อโหวเหยเห็นในจดหมายว่าเหลือเพียงเซี่ยชิงเฟิง เชียนฮู่สี่คน และทหารชั้นยอดสามพันนายต้านทานอยู่ ก็ยิ่งร้อนใจ เชียนฮู่ล้วนเป็นคนหยาบกร้าน ไม่เข้าใจกลยุทธ์หรือการจัดกระบวนทัพ ส่วนทหารชั้นยอดก็มีจำนวนน้อยเหลือเกิน