เมื่อกลับถึงกระโจมของตน เซี่ยชิงเฟิงก็ทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างแรง ความคับแค้นในใจทะลักท่วมราวเขื่อนแตก เขาเริ่มบ่นกับระบบอย่างไม่หยุดหย่อนตลอดทั้งคืน
“เซียวคังหยวนนั่นช่างโง่เขลาเบาปัญญาถึงที่สุด! เป็นถึงประมุขแคว้น กลับขลาดเขลาถึงเพียงนี้ ไร้กระดูกสันหลังสิ้นดี!”
“ไม่คิดฮึดสู้เอาชนะ กลับรู้จักแต่ยอมถอยเพื่อรักษาตัวรอด”
“ไม่เข้าใจจริง ๆ ว่านั่งบัลลังก์นี้ได้อย่างไร หรือไม่มีใครคิดก่อกบฏบ้างหรือ?”
“ระบบอย่างเจ้าก็มีปัญหาเหมือนกันนี่ เคยมาทำภารกิจในราชวงศ์เซิ่งหยวนตั้งหลายครั้งแล้วใช่ไหม? เหตุใดยังเป็นแต่ภารกิจช่วยเหลือขุนนางผู้มีคุณธรรม ไม่รู้จักปรับเปลี่ยนบ้างหรือไง?”
“ให้ฉันช่วยฮ่องเต้แบบนี้น่ะหรือ ฝันไปเถอะ! เซียวคังหยวนนี่รีบตายไปเสียที ฉันแค่หวังว่าคนที่ขึ้นครองบัลลังก์คนต่อไปจะเป็นคนปกติ”
เซี่ยชิงเฟิงไม่ได้โกรธที่ฮ่องเต้ทอดทิ้งตน แต่รู้สึกว่าฮ่องเต้องค์นี้โง่เขลาเกินบรรยายจริง ๆ
หากเขามั่นใจเต็มที่ว่าจะแลกเสบียงสิ่งของมากมายจากเซี่ยชิงเฟิงได้ เขาคงไม่พูดอะไรสักคำ ประเด็นคือเซียวคังหยวนไม่มีความมั่นใจเช่นนั้นต่างหาก!
หากแคว้นจินเหมิงแอบปะปนม้าเป็นโรคระบาดหรือธัญพืชมีพิษไว้ในเสบียงที่ส่งมา แล้วพวกเขาจะยังสู้ไปเพื่ออะไร? ยอมแพ้โดยไม่ต้องรบก็ชนะแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่ควรหลีกเลี่ยงที่สุดในการทำสงครามคือความลังเล หากจะรบก็ต้องรบให้ถึงที่สุด จนกว่าจะเหลือคนยืนหยัดเป็นคนสุดท้าย หากไม่คิดจะรบก็ควรยกดินแดนและชดใช้เงินทอง แลกโอกาสฟื้นฟูบ้านเมือง แล้วค่อยหาโอกาสตอบโต้
เปิดศึกกันไปแล้ว แต่ทางนั้นยังคิดจะเจรจาสงบศึก ช่างโง่เง่าสิ้นดี
บัดนี้เซี่ยชิงเฟิงยังรู้สึกว่าขุนนางในราชสำนักพวกนั้นโง่พอกัน โดยเฉพาะทวดฝ่ายมารดาซึ่งเป็นอัครเสนาบดีและมีสายเลือดเกี่ยวดองกัน เหตุใดไม่ห้ามปรามฮ่องเต้บ้าง?