ร่างของผู้บัญชาการเซวียนมีลูกธนูปักพรุนไปทั่ว ท้ายที่สุดก็ไม่อาจฝืนประคองร่างไว้ได้อีก ค่อย ๆ ล้มลงอย่างเชื่องช้า ในชั่วขณะที่เขาล้มลง สายตายังคงจับจ้องไปยังทิศทางของเซี่ยชิงเฟิง
หลังเซวียนเฟยกวงสิ้นชีวิต ก็สัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าขวัญกำลังใจของกองทัพพลันแตกกระเจิง
ท่วงท่าของเหล่าทหารเชื่องช้าลง แววตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและสิ้นหวัง อาวุธในมือราวกับสูญสิ้นพละกำลัง แนวทัพที่เคยเป็นระเบียบเริ่มปั่นป่วน ระหว่างโล่ปรากฏช่องว่าง
เมื่อเห็นเช่นนี้ กองทัพศัตรูก็ยิ่งโหมโจมตีอย่างดุดัน
“ระบบ ยามคับขันเช่นนี้ มีแผนที่โดยละเอียดของบริเวณนี้หรือไม่? หากไม่มี พวกเราก็ตายด้วยกันที่นี่เถอะ” เซี่ยชิงเฟิงถอนหายใจยาว
ระบบย่อมรู้ถึงความร้ายแรงของสถานการณ์เช่นกัน จึงแสดงแผนที่โดยละเอียดขึ้นมาในห้วงความคิดของเซี่ยชิงเฟิงทันที สมกับเป็นแผนที่ของระบบ ภูเขา แม่น้ำ ถนน หุบเขา และภูมิประเทศอื่น ๆ บนนั้นล้วนแสดงไว้อย่างชัดเจน
ดวงตาของเซี่ยชิงเฟิงเป็นประกาย แผนที่นี้ยังเป็นแบบสามมิติอีกด้วย
เขากลั้นลมหายใจ สมองแล่นอย่างรวดเร็ว ชั่วพริบตาก็วางเส้นทางหลบหนีที่อาจเป็นไปได้ขึ้นมาเส้นหนึ่ง
มุ่งหน้าไปตามทางเล็กเลียบลำธารซ่อนเร้นทางฝั่งซ้ายของหุบเขา อ้อมก้อนหินที่ขวางทางอยู่เบื้องหน้า แล้วผ่านป่าทึบไป ก็จะไปถึงถนนหลวงสายหนึ่ง
เซี่ยชิงเฟิงไม่มีเวลาครุ่นคิดแล้วว่าเหตุใดด้านหลังสนามรบจึงมีกองทัพศัตรูปรากฏขึ้นมากมายเช่นนี้ ฝ่ายพวกเขามีทหารชั้นยอดอยู่เจ็ดพันกว่านาย แต่จากที่กะด้วยสายตา จำนวนศัตรูมีแต่จะมากกว่าพวกเขา
หากยังอยู่ที่นี่ต่อไป ย่อมไม่มีทางรอดอย่างแน่นอน