ท้ายที่สุด นางก็กัดฟันแน่น ก่อนเอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก “แม่นางหลิน พี่สะใภ้จาง สถานการณ์ยามนี้คับขันยิ่งนัก ข้าเป็นหมอตำแยมาหลายปี เคยพบเรื่องยุ่งยากอยู่หลายครั้ง เพียงแต่ทารกอยู่ในท่าผิดขวางมานานแล้ว หากยังฝืนรักษาชีวิตคนโตไว้... ตามความเห็นของข้า เกรงว่าทั้งแม่ทั้งลูกจะรักษาไว้ไม่ได้เจ้าค่ะ”
น้ำเสียงของหมอตำแยต่ำทุ้ม ทุกถ้อยคำราวกับค้อนหนักทุบลงกลางใจของทุกคน
หลินเหนียงมีสีหน้าโศกเศร้าอย่างยิ่ง ขอบตาแดงก่ำ นางอ้าปากแต่สะอึกสะอื้นจนพูดไม่ออก ได้แต่ส่ายหน้าไม่หยุด น้ำตาไหลอาบแก้ม
“ไม่หรอก! พี่สาวของข้าเป็นคนมีบุญสวรรค์คุ้มครอง ท่านยายหมอตำแยลองอีกสักครั้งเถิด! ลองอีกครั้ง! ข้าไม่เอาหลานแล้ว ขอร้องท่านช่วยพี่สาวข้าด้วย!” เอ้อหยากุมมือต้าหยาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย
“เฮ้อ!” หมอตำแยเองก็จนปัญญา ทารกอยู่ในท่าผิดขวางเช่นนี้อันตรายยิ่งนัก หญิงคลอดที่นางเคยพบว่าทารกอยู่ในท่าผิดขวาง ล้วนไม่มีผู้ใดรอดชีวิต
ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูอย่างรุนแรงก็ดังมาจากด้านนอก นางจางเปิดประตูออกไป ก็พบว่าหลานชายของตนยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความร้อนใจ มือชูแท่งโกฐจุฬาลัมพาที่จุดไฟแล้วไว้
เด็กคนนี้ ปกติสุขุมหนักแน่นดีแท้ เหตุใดถึงมาสร้างความวุ่นวายในเวลาเช่นนี้!
นางก้าวเข้าไปหา ผลักเซี่ยชิงเฟิงอย่างแรงด้วยสองมือ พลางตวาดเสียงดัง “เจ้าเป็นเด็กผู้ชาย เข้ามาในห้องคลอดของพี่สาวร่วมตระกูลทำอะไร! นี่มันผิดธรรมเนียมเพียงใด! ออกไปเดี๋ยวนี้!”
ใต้เอวของต้าหยาไม่มีเสื้อผ้าปกปิดอยู่เลย!
แม้ในใจนางจะรู้ว่ากั๋วเอ๋อร์เป็นเด็กผู้หญิง แต่ผู้อื่นไม่รู้ด้วยนี่!
ในห้องยังมีหมอตำแยกับเหอจื้อเหวิน หากปล่อยให้เซี่ยชิงเฟิงบุกเข้าไป แล้วเรื่องแพร่งพรายออกไป ชื่อเสียงจะยังเหลือหรือ!