อวี๋หว่าน: ...
เอาล่ะ หลังจากที่ฟื้นจากความตาย เธอก็ได้ฉายาใหม่อีกแล้ว
ไม่คิดว่าเชินเซิงจะร้องออกมาแบบนั้น หยางกุ้ยฮวาดีใจจนรีบวางเขาลง แล้วลูบหัวเขาไปมา: "โอ้ย ลูกชายบ้านเราไม่โง่แล้ว!"
เชินเซิงพอถูกวางลงก็วิ่งขาสั้นๆ ไปหาอวี๋หว่าน แล้วพุ่งเข้าไปกอดเธอทั้งตัว เหมือนหมีโคอาล่าที่เกาะอยู่บนตัวเธอ
"แม่จ๋า!"
พูดพลาง เด็กน้อยก็ร้องไห้หน้าตาเปียกโชก
ดวงตากลมโตใสแวววาวเหมือนองุ่นดำจ้องมองอวี๋หว่าน ราวกับกลัวว่าเธอจะหายไปอีกครั้ง
อวี๋หว่านมองเขาแล้วรู้สึกเหมือนเห็นเงาของตัวเอง เด็กน้อยที่ร้องไห้เงียบๆ อย่างน่าสงสารขนาดนี้ คงเป็นนิสัยที่ถ่ายทอดทางสายเลือดสินะ!
คิดถึงเด็กสองคนจอมซนของตระกูลเสิ่น ตั้งแต่เด็กจนโต เวลาร้องไห้ทีไร เสียงดังจนทั้งบ้านพักข้าราชการได้ยินไปหมด
น้องชายน้องสาวร้องไห้ทีไร แม่เสิ่นก็จะด่าและตีอวี๋หว่านเสมอ ว่าเธอดูแลน้องไม่ดี
ต่อให้เปลี่ยนร่างไปแล้ว ร่างนี้ก็ยังมีปฏิกิริยาตกใจทุกครั้งที่เห็นเด็กร้องไห้
อวี๋หว่านรู้สึกหงุดหงิดใจมาก รีบหยิบลูกอมออกมาจากกระเป๋าเสื้อ เอ๋ เป็นลูกอมรวม ส่วนลูกอมนมต้าป๋ายถู่เธอจะเก็บไว้กินเอง เสียดายไม่อยากให้ใคร
แกะกระดาษห่อออก แล้วยัดเข้าปากเด็กน้อยทันที
ตอนแรกเชินเซิงยังสะอื้นเบาๆ อยู่ พอมีของหวานๆ เข้ามาในปากก็ดูดหนึ่งอึก ชะงักไปนิด แล้วก็สะอื้นต่อ ดูดอีกคำหนึ่ง ก็หยุด ไม่กี่วินาทีอวี๋หว่านก็ปลอบเขาสำเร็จ