ตอนที่ 71 อัปยศตัวเอง

เงินที่ขายนาฬิกาข้อมือได้ก็คืนกลับไป

อวี๋หว่านรู้สึกเสียดายอยู่แวบหนึ่ง แต่ไม่นานก็คิดได้ เงินก็หาไว้ใช้ไม่ใช่หรือ ต่อไปนางจะหาเงินได้มากกว่านี้อีก

ตอนนี้สำคัญที่สุดคือซื้อจักรยานสักคัน!

ห้างสรรพสินค้าอยู่ไกลจากที่นี่พอสมควร ระหว่างทางเจอรถเมล์ นางก็ไม่ประหยัดอีก ขึ้นรถเมล์ไปด้วยกันทั้งสองคน

เข้าไปในห้างสรรพสินค้าแล้วก็ไม่มองสินค้าหลากสีสัน พวกนางตรงขึ้นไปชั้นสามดูจักรยานเลย

ห้างสรรพสินค้าในอำเภอเล็กๆ แห่งหนึ่งมีจักรยานเข้าเดือนละหนึ่งถึงสองคัน ระหว่างทางอวี๋หว่านยังกังวลอยู่บ้างว่าตนเองจะซื้อไม่ได้ พอเห็นว่ายังมีของ นางก็โล่งใจ

พนักงานขายเห็นว่านางมิใช่แค่มาดู แต่อยากซื้อจริง ๆ จึงแนะนำให้อวี๋หว่านซื้อจักรยานฟีนิกซ์รุ่นคานสูงแปดซอก: "จักรยานยี่ห้อของเรานี่ขายดีที่สุด แถมคุณภาพดีเยี่ยม ใช้เป็นสิบปียี่สิบปีก็ไม่พัง"

สมัยนี้จักรยานใช้เหล็กแมงกานีสระดับทหาร แข็งแรงมากจริง ๆ มีแต่ยางกับโซ่ที่พัง ไม่เคยเห็นตัวถังถูกชนจนพัง

อีกอย่าง เดิมทีที่ออกแบบก็เพื่อให้ประชาชนขนส่งสินค้าสะดวก จึงเพิ่มคานขวางด้านหน้า ให้วางของหนักด้านหน้าและหลังได้

อวี๋หว่านขึ้นไปลองนั่ง แล้วก็พบว่าตีนตัวเองเหยียบไม่ถึง ต้องยืนขี่

"..."

มันก็คือการอัปยศตัวเองชัด ๆ

เด็กสาวหน้าแดงวาบในพริบตา น่ารังเวียนนัก! ทั้งที่ตนก็ดื่มน้ำพุวิญญาณมาตลอด เมื่อวานวัดส่วนสูงก็เห็นว่าสูงถึง 158 เซนติเมตรแล้ว ทำไมเท้ายังไม่ถึงคันเหยียบอีก!