ผู้อาวุโสหวงพยักหน้าช้า ๆ
“ดี ดี ดี... ตั้งแต่ข้าก้าวเข้าสู่ขั้นสะพานสวรรค์ ก็ไม่มีใครกล้าพูดกับข้าแบบนี้มานานแล้ว”
“งั้นวันนี้เจ้าก็ได้เจอแล้วไง!”
ผู้อาวุโสหวงเม้มปาก ข่มความโกรธในใจไว้
“ถ้าเจ้าไม่เคยได้ยิน ข้าจะยอมเสียเวลาอธิบายให้ฟังอีกครั้ง”
“ข้าฝึกยุทธ์ตั้งแต่อายุห้า เจ็ดขวบบรรลุโฮ่วเทียน สิบขวบเข้าสู่ขั้นก่อนกำเนิด สิบสองเป็นปรมาจารย์ สามสิบแปดปีบรรลุปรมาจารย์ใหญ่ชั้นหนึ่ง สี่สิบห้าปีทะลวงสู่ขั้นสะพานสวรรค์ สะเทือนทั้งอวิ๋นเฉิง!”
“ในแวดวงยุทธภพอวิ๋นเฉิง ไม่มีใครไม่รู้จักชื่อเสียงของหวงจิง”
นักสู้ที่อยู่รอบด้านพากันพยักหน้า
ผลงานระดับนี้แม้แต่ในปัจจุบันก็ยังน่าตกตะลึง
ทว่าหลี่มั่วเสวียนกลับขมวดคิ้ว
“สี่สิบห้าปีกว่าจะถึงขั้นสะพานสวรรค์? นั่นมันไร้ค่าเกินไปแล้ว!”
หลี่มั่วเสวียนให้บทสรุปของตัวเอง
ผู้อาวุโสหวงมีสีหน้าตกตะลึงทันที
“เจ้าว่าอะไรนะ? อายุเท่านี้ทั่วทั้งอวิ๋นเฉิงก็หาได้ไม่กี่คน!”
หลี่มั่วเสวียนเหลือบตาขึ้นแล้วตวัดมองผู้อาวุโสหวง