ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่
หลี่มั่วเสวียนมอบ ‘เสบียงหลวง’ ที่สะสมมาตลอดหกเจ็ดปีให้กู้หย่าฉิงเก็บรักษาไว้จนหมดสิ้น
หลังจากได้รับการบำรุง ใบหน้าของกู้หย่าฉิงก็เปล่งปลั่งงดงามยั่วยวน ซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของหลี่มั่วเสวียนด้วยท่าทางพึงพอใจเต็มที่
“จุ๊บ!”
กู้หย่าฉิงเป็นฝ่ายจูบหลี่มั่วเสวียน นับเป็นรางวัลที่เต็มใจให้
ลูบไล้ผิวเนียนละเอียดราวแพรไหมของกู้หย่าฉิง หลี่มั่วเสวียนรู้สึกสดชื่นปลอดโปร่งไปทั่วร่าง
“พวกคุณจะกลับอวิ๋นเฉิงเมื่อไหร่”
“พี่จองตั๋วคืนนี้แล้ว!”
“ผมบินพาพวกคุณกลับไปเลยไม่ดีกว่าเหรอ ยังต้องเสียเงินอีก”
กู้หย่าฉิงส่ายหน้าพรวดพราด
“เรื่องที่คุณเป็นนักบำเพ็ญพี่ชายฉันไม่รู้เลยนะ ถ้าเขารู้คงตกใจตายแน่ คุณทำตัวเรียบ ๆ หน่อยเถอะ!”
“จริงสิ เสี่ยวเสี่ยวอยากไปสวนสนุกมาตลอด ไหน ๆ ก็ยังมีเวลา พวกเราสามคนพ่อแม่ลูก…”
“ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว!”
สำหรับหลี่มั่วเสวียน ครอบครัวสำคัญที่สุดเสมอมา
ถ้าเป็นไปได้ เขายอมจ่ายทุกอย่างเพื่อชดเชยให้เสี่ยวเสี่ยว
“แต่ว่าก่อนหน้านี้ ผมต้องขอ…”
เมื่อเห็นหลี่มั่วเสวียนส่งสัญญาณเชื้อเชิญให้ออกรบอีกฝ่าย กู้หย่าฉิงก็เขินอาย