มั่วหยางลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล เช็ดเลือดที่มุมปาก มองมู่หยงเฉวียนด้วยสายตาเย็นชา
“มู่หยงเฉวียน อย่าคิดนะว่าแกบรรลุขั้นสะพานสวรรค์ระดับแรกแล้วจะไร้เทียมทานในใต้หล้า เมืองอู่ซื่อของข้าก็ไม่ใช่ที่ที่แกจะมารังแกตามใจชอบ”
มู่หยงเฉวียนยิ้มเหยียดหยาม
“งั้นรึ? เมืองอู่ซื่อที่เต็มไปด้วยขยะ ยังจะมีคนปากแข็งอย่างเจ้าด้วย?”
“ข้าว่าพวกเจ้ามันอยากตายเต็มทีแล้ว!”
มู่หยงเฉวียนลับร่างมาปรากฏต่อหน้ามั่วหยาง มือใหญ่บีบคอมั่วหยางแล้วยกขึ้น
“อึก…”
พละกำลังของมู่หยงเฉวียนน่าสะพรึง ใบหน้ามั่วหยางกลายเป็นสีม่วงคล้ำ พูดอะไรไม่ออกสักคำ
มู่หยงเฉวียนระเบิดกลิ่นอายน่าหวาดกลัวออกจากร่าง มองมั่วหยางด้วยแววตาเย็นเยียบ
“ขยะ เอ็งเป็นแค่ปรมาจารย์ขั้นสูงสุด กล้าดียังไงมาพูดกับข้าเช่นนี้? อย่าคิดว่าเอ็งเป็นคนใหญ่คนโตในเมืองอู่ซื่อแล้วจะเทียมเทียมข้าได้ ในเมืองหังโจว เอ็งไม่มีปัญญาแม้แต่จะยกเกือกให้ข้า”
“ยังกล้าสวนคำข้าอีก? ข้าฆ่าเอ็ง ก็เหมือนขยี้มดสักตัว!”
มู่หยงเฉวียนโยนมั่วหยางลงกับพื้น
“ตอนนี้คุกเข่าลงต่อหน้าข้า โขกศีรษะขอโทษ ไม่อย่างนั้นวันนี้เอ็งไม่มีทางได้เดินออกไปจากที่นี่ทั้งเป็น!”
“ตายหรือเป็น เอ็งเลือกเอาเอง”
มั่วหยางกำหมัดแน่น ดวงตาแดงฉานแทบจะมีเลือดซึมออกมา
แต่ถึงกระนั้น เขากลับทำอะไรไม่ได้เลย
มั่วหยางอยากจะสู้ตายกับมู่หยงเฉวียนที่หยิ่งยโสความสูงต่ำไม่รู้จักเสียเต็มแก่
แต่จะเอาอะไรไปสู้?
ต่อให้เขายอมแหลกสลาย ก็ยังไม่บาดผิวอีกฝ่ายสักปลายขน
ไม่เพียงเท่านั้น แก๊งแสงสุริยันที่เขาทุ่มเทสร้างมาจนถึงตอนนี้ รวมถึงลูกเมียต้องตายอย่างอนาถแน่