กู้ล่างมองกู้หย่าฉิงด้วยสีหน้าเปี่ยมความรู้สึกผิด
“ขอโทษ ถ้าไม่ใช่เพราะฉัน พวกเธอก็คงไม่ต้องเป็นแบบนี้ ผิดที่ฉันเอง!”
กู้หย่าฉิงกอดเสี่ยวเสี่ยวในอ้อมอกแน่น สีหน้าเรียบเฉยพลางส่ายหน้า
“นี่มันถูกกำหนดมาแล้ว อย่าโทษตัวเองเลย พี่!”
นางไม่กลัวความตาย
เพียงแต่ตอนนี้กว่าจะกลับมาคืนดีกับหลี่มั่วเสวียนได้ มันก็ไม่ง่ายเลย
ความสุขนี้ช่างแสนสั้นเกินไปจริง ๆ
ขณะที่พี่น้องตระกูลกู่เงียบงันรอคอยวาระสุดท้าย
เสี่ยวเสี่ยวก็ยื่นนิ้วเล็ก ๆ ชี้ไปนอกหน้าต่าง
“แม่... ข้างนอกมีคนด้วย!”
สมองของกู้หย่าฉิงและกู้ล่างหดตีบไปชั่วขณะ
ที่นี่อยู่บนความสูงเจ็ดแปดพันเมตร จะมีคนอยู่ข้างนอกได้ยังไง
หรือว่าเฟยอวี่จะกลับมาอีก?
มองผ่านกระจกเครื่องบินออกไปจะเห็นเงาคนเลือนราง
ตอนนี้เป็นเวลากลางคืนจึงมองไม่ชัดว่าเป็นใคร
รูม่านตาของกู้ล่างหดลงจนเท่ารูเข็มทันที
“เหาะเหิน? นั่นมันเทพนักรบ!”
คนอื่น ๆ ในเครื่องบินก็ตกตะลึงไม่แพ้กัน
“ใช่ ข้างนอกมีคนได้ยังไง?”
“หรือจะเป็นไอ้ปีกนั่นกลับมาฆ่าเราอีก?”
“อาจเป็นเซียนก็ได้”
“เซียนมาช่วยเราแล้ว! รอดแล้ว!”
เหลียนเอ๋อร์ตะโกนเรียกเสวียนเฉินที่กำลังหลับตาทำสมาธิด้วยความตกใจ
“ท่านเสวียน มองออกไปนอกหน้าต่างสิ...”
เสวียนเฉินมองออกนอกหน้าต่าง เมื่อเห็นเงาคนบนความสูงเจ็ดแปดพันเมตร แววตาก็ฉายแววแปลกใจเล็กน้อย
เพียงชั่วพริบตา
เงานั้นก็หายวับไปอย่างไร้ร่องรอย
จากนั้น
ตู้ม...
เครื่องบินทั้งลำเหมือนพุ่งชนอะไรบางอย่าง