โจวถงกวาดตามองรอบทิศ แต่ไม่พบพิรุธใดเลย
เขาเดินเข้าไปใกล้หญิงสาวในชุดกระโปรงลายดอกไม้ที่โดนเสือดาวพวกนั้นกัดขย้ำหนักที่สุด
"คุณครับ คุณไม่เป็นไรนะ"
หนิงจิ้งมองชายหนุ่มรูปงาม ท่าทางเฉียบคมตรงหน้า ชั่วขณะนั้นถึงกับลืมความเจ็บปวด
ได้แต่จ้องมองบุรุษผู้ปรากฏกายประหนึ่งเทพกู้ภัยเบื้องหน้าอย่างแน่วแน่
"ฉัน... ฉันไม่เป็นไร..."
"อ๊ะ..."
หนิงจิ้งเพิ่งรู้สึกถึงความเจ็บปวดอย่างสาหัสเบื้องล่าง
โจวถงมองดูเลือดและเนื้อที่เละเทะเบื้องล่างของหนิงจิ้ง แล้วถอนหายใจเบา ๆ
"ด้านล่างคุณบาดเจ็บสาหัสมาก ถ้าไม่ห้ามเลือด คุณตายแน่"
พอบอกว่าจะตาย หนิงจิ้งตกใจจนรีบคว้ามือโจวถง
"ขอร้องล่ะ ช่วยฉันด้วย!"
กระโปรงลายดอกไม้ของเธอถูกฉีกกระชากจนเป็นริ้ว ๆ กางเกงในลายกระต่ายสีชมพูตัวนั้นก็เปื้อนแดงด้วยเลือด
เมื่อรวมกับบาดแผลที่เลือดไหลน่ากลัวนั้น ยิ่งดูน่าสะพรึง
โจวถงขมวดคิ้วเล็กน้อย
"แบบนี้... มันไม่ค่อยเหมาะนะ"
หนิงจิ้งส่ายหน้าอย่างบ้าคลั่ง
"ไม่เป็นไร ฉันไม่ว่าอะไร ฉันไม่อยากตายจริง ๆ"
โจวถงตอบรับอย่างเสียไม่ได้
"ก็ได้"
ตอนนั้นเอง เพื่อนร่วมชั้นหญิงหลายคนของหนิงจิ้งก็พากันกรูเข้ามา
"หนิงจิ้ง เธอไม่เป็นไรนะ พวกเราช่วยห้ามเลือดให้"
"ให้หนุ่มหล่อคนนั้นทำคงไม่สะดวกนะ"
เทียบกับหนิงจิ้งแล้ว เด็กสาวคนอื่น ๆ ก็แค่แผลถลอกเล็ก ๆ น้อย ๆ