กลับถึงห้องแล้ว
หลี่มั่วเสวียนครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่
ในเมื่อเสวี่ยหมิงยังอยู่ที่ตระกูลเฉียวแห่งอวิ๋นเฉิง
พรุ่งนี้เขาจะกลับไปอวิ๋นเฉิง ก็สมควรบอกเสวี่ยหมิงสักหน่อย
แล้วถือโอกาสถามเรื่องกุญแจดอกที่สามจากตระกูลเฉียวด้วย
หลี่มั่วเสวียนกดโทรศัพท์ออกไป
"ฮัลโหล!"
เสียงตื่นเต้นของเสวี่ยหมิงดังมาจากปลายสาย
"เจ้านาย! มีอะไรให้ข้ารับใช้?"
"อืม เรื่องไข่มุกปราณจากซากโบราณยุคบรรพกาลคืบหน้าบ้างหรือยัง?"
"ยังไม่มีเลยขอรับ พวกเราทำตามคำสั่งของเจ้านาย กระจายข่าวไปทั่วเขตอวิ๋นเฉิงแล้ว แต่ก็ยังไม่มีวี่แววของคนที่สามเลย"
หลี่มั่วเสวียนถอนหายใจอย่างจนใจ
"ก็ได้ พรุ่งนี้ข้าจะไปตระกูลกู่ที่อวิ๋นเฉิง เจ้ามาพบข้าที่ตระกูลกู่"
เสวี่ยหมิงตกใจเล็กน้อย
"เข้าใจแล้ว เจ้านายจะไปเยี่ยมบ้านเกิดของท่านผู้หญิงสินะ เรื่องการันตี ข้าจะจัดการให้เรียบร้อยทุกอย่างแน่นอน"
"รับประกันว่าเจ้านายจะได้หน้าเต็มที่!"
หลี่มั่วเสวียนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ
"ช่างเถอะ!"
เสวี่ยหมิงก็แค่ปรมาจารย์ขั้นสูงสุดเท่านั้น
ส่วนตระกูลเฉียวที่สนิทกับเขาก็เป็นแค่ตระกูลเล็กๆ ที่ไม่ติดอันดับในอวิ๋นเฉิง
มีหน้ามีตาสักแค่ไหน จะช่วยอะไรเขาได้?
ว่าแต่เถอะ ชื่อหลี่มั่วเสวียนสามคำก็เป็นป้ายที่ยิ่งใหญ่ฟ้าประทานแล้ว
วางสายแล้ว หลี่มั่วเสวียนก็มุดกลับเข้าไปในผ้าห่ม
สูดดมกลิ่นหอมจากตัวกู้หย่าฉิง หัวใจของหลี่มั่วเสวียนก็เริ่มเตลิดเปิดเปิง
กู้หย่าฉิงพึมพำ
"ตัวแสบ อย่าเล่นสิ ข้าจะนอน!"
"ภรรยา ข้าอยาก..."
"ไม่ เจ้าไม่อยาก..."
หลี่มั่วเสวียน