หลี่มั่วเสวียนมองท่าทางต่อต้านและหวาดกลัวของลูกสาวตัวเอง ได้แต่ส่ายหน้าอย่างจนใจ
เขาลูบหน้าตัวเอง ก็ไม่ได้ขี้เหร่ซะหน่อย
หรือเป็นเพราะว่าดุเกินไป?
หลี่มั่วเสวียนมองกู้หย่าฉิงอย่างไม่ผิด
กู้หย่าฉิงเอามือเล็ก ๆ ปิดปากหัวเราะคิกคักอยู่ข้าง ๆ
ท่วงท่าหยอกเย้าเช่นนั้น ทำให้หลี่มั่วเสวียนมองแล้วอยากจับเธอกดลงบนเตียงเสียให้เข็ด…
เสี่ยวเสี่ยวหลังจากดูดซับไอปราณจากฟ้าดินแล้ว ร่างกายก็เคลื่อนไหวได้อย่างอิสระ นางเข้ามาซุกในอ้อมกอดของกู้หย่าฉิง
"แม่คะ ลุงแปลกหน้าคนนี้เป็นใครเหรอ? ทำไมเขาถึงอยู่กับเราตลอดเลย?"
กู้หย่าฉิงกระหยิ่มยิ้มย่อง โล่งอก นางจูบลูกสาวในอ้อมอก
"ไม่ต้องกลัว เสี่ยวเสี่ยว เขาคือพ่อของลูกนะ!"
หลังจากได้รับความช่วยเหลือจากหลี่มั่วเสวียน เสี่ยวเสี่ยวไม่เพียงแต่เดินได้ แต่ทั้งคนก็ดูร่าเริงสดใสขึ้นมาก
ดวงตาดำขลับคู่นั้นราวกับอัญมณีเจิดจรัสสองเม็ด
เทียบกับสภาพออด ๆ แอด ๆ ป่วยง่ายอย่างที่เป็นมาก่อนแล้ว ถือว่าดีขึ้นมากโข
กู้หย่าฉิงฝันมาตลอดว่าขอให้ลูกสาวแข็งแรง
ไม่ว่าเสี่ยวเสี่ยวจะป่วยเป็นอะไร ขอแค่รักษาให้หายก็พอ
ความทุกข์ยากทั้งหมดที่เคยประสบมาไม่นับเป็นอะไรเลย
ในใจของกู้หย่าฉิงปล่อยวางทุกสิ่งลงอย่างสิ้นเชิง
"พ่อ?"
เสี่ยวเสี่ยวเงยหน้าขึ้นจากอ้อมกอดของกู้หย่าฉิงด้วยความสงสัย แอบโผล่ดวงตากลมโตสองข้างจ้องมองหลี่มั่วเสวียน
เสี่ยวเสี่ยวอายุยังน้อย ในชีวิตหกปีของนาง คำว่า 'พ่อ' แทบจะเป็นความว่างเปล่า
หลี่มั่วเสวียนเห็นปฏิกิริยาของเสี่ยวเสี่ยว ในใจพลันเอ่อท้นด้วยความขมขื่นยิ่งกว่าเดิม
"ใช่แล้ว พ่อเอง พ่อกลับมาแล้ว… พ่อจะไม่มีวันทิ้งลูกไปอีก!"