เมืองอู่ซื่อ
ภายในเรือนหลังหนึ่งที่หรูหราสุดจะบรรยาย
ยามนี้พ่อบ้านหวงทั้งตัวโสมม หวาดกลัวจนตัวงอคู้มเข้าหาชายวัยกลางคนหน้าเหยือกที่สีหน้าชวนขนพองสยองเกล้าผู้หนึ่ง
“แค่ก ๆ … อึ้งเฒ่า ข้าให้ไปเอาหัวใจมาได้หรือยัง”
“ให้ไปจับคน เหตุไฉนกลับมามือเปล่า เด็กสาวคนนั้นเล่าไปไหน”
ชายวัยกลางคนมีนิสัยโหดเหี้ยม ประกอบกับถูกโรคหัวใจทรมานอยู่หลายปี อุปนิสัยจึงแปรเปลี่ยนไป คดเคี้ยวและภาคภูมิยิ่งกว่าเดิม
แค่พ่อบ้านหวงถูกสายตากวาดมอง
ก็สะท้านกลัวยิ่งนัก ภารกิจครั้งนี้ล้มเหลว เขารู้ดีแก่ใจว่าตัวเองจะต้องเผชิญบทลงโทษเยี่ยงใด
ตุ้บ…
พ่อบ้านหวงคุกเข่าลงต่อหน้านายท่านโดยตรง ตัวสั่นเทิ้มพลางโขกหัวขอขมา
“พ่ออย่าเพิ่งเอาเรื่องบ่าวเลยขอรับ ได้ข่าวมาว่าไปพบเจ้าหลี่มั่วหลิงในบ้านพักที่หมู่บ้านท้อ แต่ว่ามีพี่ชายของนังเด็กนั่นโผล่มาไม่รู้มาจากไหน”
“เจ้าคนนั้นร้ายกาจนัก ยังไม่ทันที่พวกเราจะดูสถานการณ์ออก เขาก็ทำให้ลูกน้องทั้งหมดที่อยู่ในเหตุการณ์บาดเจ็บสาหัส ข้า… ข้าไม่ใช่คู่ต่อสู้เขาเลยขอรับ”
“จำใจต้องกลับมารายงานสถานการณ์แก่ท่าน”
พ่อบ้านหวงรวบรวมความกล้า แอบชำเลืองมองนายท่านตรงหน้า
ครั้งนี้จะโทษข้ามิได้ มีแต่ต้องโทษคู่ต่อสู้ที่โคตรเจ๋ง จะว่าเป็นคนก็ย้านไม่ใช่
“แค่ก ๆ …”
ชายวัยกลางคนได้ยินดังนั้น จึงไออย่างหนัก ไม้เท้าหัวมังกรที่งามสง่าซึ่งถือไว้ก็กระทุ้งพื้นไม่หยุด
“นี่เจ้าบอกว่า มีคนขัดขวางข้าไม่ให้เอาหัวใจใช่หรือไม่”
พ่อบ้านหวงสั่นพรึ่บ ๆ พยักหน้า
“ถูกต้อง เป็นเช่นนั้นนายท่าน…”
มุมปากชายวัยกลางคนแสยะรอยยิ้มเยือกเย็นวาบขึ้น แต่นัยน์ตากลับเต็มไปด้วยเจตนาฆ่าที่เย็นยะเยือก
“น่าสนใจนัก เด็กสาวคนนั้นเป็นแหล่งอวัยวะเดียวที่เข้ากันได้ เป็นความหวังเดียวที่ข้าจะอยู่รอด ในเมื่อให้เกียรติแล้วไม่เอา ก็อย่าหาว่าฉันอวี๋หงใจไม้ไส้ระกำไม่แล้วกัน”
“ไปจับไอ้เด็กนั่นฆ่าเสีย แล้วเอาหัวใจข้าคืนมา แค่ก ๆ …”
เพราะอารมณ์พลุ่งพล่าน อวี๋หงจึงไออย่างรุนแรงอีกครั้ง
หน้าซีดเซียวขึ้นอีกหลายส่วน เห็นชัดว่าหัวใจของเขาจวนจะถึงกาลอวสานแล้ว
พ่อบ้านหวงพยักหน้ารัว
“เข้าใจแล้วนายท่าน กระผมจะไปเดี๋ยวนี้…”
ยังไม่ทันที่พ่อบ้านหวงพูดจบ
ฟี่…