สิ้นคำพูดนี้
เยี่ยนหงและพรรคพวกพากันพยักหน้าตามๆ กัน
"มีเหตุผล งั้นก็รีบๆ หน่อย!"
"ถ้านายหาข้อมูลที่เป็นประโยชน์มาได้ ต่อจากนี้พวกเราก็จะฟังนาย!"
"ตกลง ตกลง! ถึงตอนนั้นจะไม่ให้พวกนายเสียเปรียบแน่!"
นี่คือสิ่งที่โจวเฟิงต้องการ
การได้ควบคุมยอดฝีมือทั้งสามคนนี้จะทำให้เรื่องราวต่อจากนี้ราบรื่นขึ้น
โจวเฟิงหยิบมีดสั้นออกมาเล่มหนึ่ง
แล้วปักลงบนแขนของเสวี่ยหมิงอย่างแรง
ฉึก...
มีดสั้นแทงทะลุแขนของเสวี่ยหมิง
โลหิตสีแดงสดไหลนองพื้น
เสวี่ยหมิงที่สติพร่าเลือนอยู่แล้วส่งเสียงครางด้วยความเจ็บปวด
เสวี่ยหมิงจ้องเขม็งไปที่โจวเฟิง
"โจวเฟิง ถ้าแน่จริงก็ให้ข้าตายอย่างสบายๆ ซะ!"
"ตายอย่างสบายๆ? เหอๆ ฝันไปเถอะ ก่อนจะทรมานนาย ข้ามีข้อสงสัยเล็กๆ น้อยๆ อยากให้นายช่วยไขให้กระจ่างหน่อย!"
"ข้าไม่บอกอะไรนายทั้งนั้น!"
เสวี่ยหมิงมีสีหน้าเหมือนคนสิ้นหวัง
เสวี่ยหมิงจ้องโจวเฟิงด้วยสายตาเคียดแค้น
การตายอย่างน่าสังเวชของครอบครัวเหมือนฝันร้ายที่วนเวียนอยู่ในหัวเขามาตลอดหลายปี
เขาแทบอยากจะถลกหนังรั้งเอ็นของโจวเฟิง ฉีกเนื้อกินทั้งเป็นๆ
"โอ้! งั้นก็ได้!"
โจวเฟิงค่อยๆ หมุนด้ามมีด