ลำแสงสีขาวสายหนึ่งตัดผ่านท้องฟ้า
ในชั่วพริบตา
หลี่มั่วเสวียนอุ้มกู้หย่าฉิงทะยานลงมาดั่งเทวดา
หยัดลงอย่างมั่นคงหน้าเรือนตระกูลหลิน
เวลานี้ตระกูลหลินประดับโคมไฟหลากสี มีผู้คนหลั่งไหลมาไม่ขาดสายราวกับตลาด ราวกับตกอยู่ในห้วงทะเลแห่งความรื่นเริง
รถยนต์หรูทุกชนิดจอดเต็มลานจอดรถกว้างใหญ่เสียแน่นขนัด
หลี่มั่วเสวียนจูงมือกู้หย่าฉิงเดินเข้าไปในเรือน
ภายในลานกว้างเนืองแน่นไปด้วยฝูงคน
ไม่ว่าจะมองไปทางไหน ก็มีแต่ขุนนางผู้ดีและเศรษฐีใหญ่ที่มีหน้ามีตาในเมืองอู่ซื่อ
สกุลเฉิน ตระกูลอู สหพันธ์นักยุทธ รวมถึงกองกำลังและสมาคมใหญ่ ๆ มากมาย
ส่วนหลินฉี่ก็ยืนอยู่บนเวทีสูงด้วยสีหน้าเบิกบาน กำลังกล่าวอะไรบางอย่างด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
ไม่มีใครสังเกตเห็นการมาถึงของหลี่มั่วเสวียนกับกู้หย่าฉิงเลย
หลี่มั่วเสวียนกวาดตามองไปทั่วทั้งงาน
ไม่ไกลจากเวทีสูง มีเด็กหญิงตัวน้อยนั่งอยู่บนรถเข็นคนหนึ่ง
ดูอายุราวหกเจ็ดขวบ สวมชุดกระโปรงยาวสีฟ้าอ่อน ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับ ปากเล็กสีแดงเชอรี่น่ารักน่าเอ็นดูยิ่งนัก
แก้มนุ่มสีชมพูเรื่อมีขนอ่อนบางเบาคล้ายขนทารก มองจนอยากหยิกสักที
งดงามน่ารักราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ
เพียงแค่มองก็รู้ว่าเป็นผลจากยีนอันยอดเยี่ยมของหลี่มั่วเสวียนกับกู้หย่าฉิง
น่าเสียดายที่ความงามมีข้อบกพร่อง เพราะดูอิดโรยไม่สบายอย่างหนัก ถึงขั้นยืนไม่ได้เลยด้วยซ้ำ ดวงตาที่ไร้ชีวิตวิญญาณมองไปรอบตัว สีหน้าทั้งสิ้นหวังและหวาดหวั่นอยู่บ้าง