บรรดาผู้ฝึกยุทธ์พากันจ้องมองหลี่มั่วเสวียนด้วยแววตาประหลาดใจ
ในที่เกิดเหตุมีไม่กี่คนที่รู้จักหลี่มั่วเสวียน
พวกเขาแค่คิดว่าหลี่มั่วเสวียนเป็นคนธรรมดาทั่วไป
คนธรรมดาที่ไม่มีแม้แต่กลิ่นอายของผู้ฝึกยุทธ์ ยังกล้าออกมาแหวกว่ายในน้ำขุ่น
นี่มันรนหาที่ตายชัดๆ!
“โง่เง่า!”
เฉียนชางจือหัวเราะเยาะ
เขามองหลี่มั่วเสวียนขัดตามานานแล้ว
ต้วนชางส่ายศีรษะเล็กน้อย
รู้สึกโล่งใจอยู่ลึกๆ
ดีที่ตัดสัมพันธ์กับหลี่มั่วเสวียน ไม่อย่างนั้นคงโดนเขาถ่วงตายแน่
หลี่มั่วเสวียนถึงจะเก่งกาจแค่ไหน อย่างมากก็แค่ระดับเดียวกับท่านยายชิวเท่านั้น
เพื่อเฉินกังแค่คนเดียว ไปล่วงเกินตระกูลโจวกับตระกูลมู่หยงเนี่ยนะ?
สมองพิการชัดๆ
เฉินกังถามด้วยความฉงน:
“คุณหลี่...”
เขาเองก็คาดไม่ถึงว่าตอนที่ถูกเพื่อนร่วมทีมทอดทิ้งอย่างเลือดเย็น คนที่ยื่นมือมาช่วยกลับเป็นหลี่มั่วเสวียน
นี่ทำให้เฉินกังมีความรู้สึกที่ซับซ้อน
เขาถอนหายใจเบาๆ:
“คุณหลี่ ขอบคุณสำหรับความหวังดี แต่ไม่ต้องแล้ว...”
หลี่มั่วเสวียนถึงจะมีน้ำใจและความยุติธรรม แต่ก็มีตัวคนเดียว
ทางตระกูลโจวมีผู้แข็งแกร่งขั้นสะพานสวรรค์หลายคน แถมยังมีผู้ฝึกยุทธ์จากตระกูลมู่หยงคอยช่วยอยู่อีก
ดึงหลี่มั่วเสวียนลงน้ำ ก็มีแต่จะสังเวยชีวิตเพิ่มโดยเปล่าประโยชน์