“หมายความว่ายังไง?”
หลี่มั่วเสวียนมีสีหน้าเคร่งขรึม
กู้น่าน่าก็สงสัยเช่นเดียวกัน
เรื่องนี้ต้องมีเงื่อนงำอื่นแอบแฝงอยู่แน่
กู้หย่าฉิงหวนนึกถึงเหตุการณ์เมื่อปีนั้น:
“ตอนที่แม่เสีย หนูก็ไม่เล็กแล้ว อายุสิบสองสิบสามปี จำเรื่องราวทุกอย่างได้”
“แม่มีสุขภาพดีมาก แต่จู่ๆ วันหนึ่งกลับล้มป่วยกระทันหัน หมอบอกว่าเป็นอาการเจ็บป่วยเฉียบพลัน พ่อไม่เชื่อ จึงไปเชิญหมอจากหุบเขาเซียนอวิ๋นมา!”
“หลังจากนั้น พ่อก็รู้จักกับหลิงอิน!”
“คุณไม่คิดว่าทุกอย่างมันบังเอิญเกินไปหรือ? ผู้หญิงคนนั้นภายนอกดูอวดดีและกำเริบ แข็งกร้าวและบ้าอำนาจ ราวกับเป็นคนตรงไปตรงมา แต่ฉันสัมผัสได้ว่า นางเป็นคนเจ้าเล่ห์ลึกล้ำมาก”
“สัญชาตญาณของฉันบอกว่า การเสียชีวิตอย่างกะทันหันของแม่ เกี่ยวข้องกับนางอย่างยิ่ง!”
กู้หย่าฉิงสูดลมหายใจลึก และเอ่ยสิ่งที่อยู่ในใจออกมาในที่สุด
“อย่างนั้นกู้เฉินรู้ไหม?”
“เขาไม่รู้ พ่อกับหลิงอินรักใคร่กันดี ถึงหนูจะพูดออกไป ท่านก็คงไม่เชื่อ แล้วเวลาก็ผ่านไปปีแล้วปีเล่า เกรงว่าคงไม่มีใครใส่ใจความจริงอีกแล้ว!”
แววตาของกู้หย่าฉิงปรากฏความโศกเศร้าขึ้นมาเล็กน้อย
หลี่มั่วเสวียนเอ่ยว่า:
“ถ้าคุณอยากรู้ความจริง ฉันช่วยสืบให้ได้!”
กู้หย่าฉิงมองหลี่มั่วเสวียนอย่างประหลาดใจ:
“ถึงฉันจะอยากรู้ แต่จะสืบยังไง? ศพแม่ก็สลายไปนานแล้ว ทั้งเวลาก็ผ่านมานานขนาดนี้ เกรงว่าคงหาหลักฐานอะไรไม่เจอแล้ว!”
หลี่มั่วเสวียนหัวเราะเบาๆ:
“หาตัวฆาตกรต้องใช้หลักฐานด้วยหรือ? ง่ายจะตาย ถ้าไม่อยากให้ใครรู้ ก็อย่าทำ”
“จับตัวหลิงอินแล้วค้นความทรงจำนาง ทุกอย่างก็กระจ่าง แน่นอนว่า หลังค้นเสร็จ ฉันยังปล่อยให้นางมีชีวิตอยู่ได้ แต่มันยุ่งยากหน่อย!”