"รูปหล่อขนาดนี้ ไม่น่าจะใช่คนร้ายที่จับฉันมาหรอกนะ"
เด็กสาวเอียงศีรษะน้อย ๆ พึมพำเบา ๆ
"ฉันชื่อหลินเสวียน เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยอำเภออู่ซื่อ เมื่อวานฉันออกไปเดินเที่ยว จู่ ๆ ก็มีลมประหลาดพัดมาจากไหนไม่รู้ ฉันยังไม่ทันตั้งตัวก็หมดสติไปเสียก่อน"
"พอฟื้นขึ้นมาก็มาอยู่ที่นี่แล้ว ไม่เคยเห็นใครผ่านมาเลย เมื่อกี้ยังนึกว่าคุณคือคนที่จับฉันมาซะอีก..."
หลี่มั่วเสวียนมองหลินเสวียนพูดยืดยาว อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วด้วยความรำคาญ
"ช่างพูดน้ำท่วมทุ่งจริง!"
เขากวาดสายตาสำรวจรอบด้าน ไม่ได้สนใจหลินเสวียนมากนัก
หลินเสวียนทำปากยื่นอย่างน่าสงสาร น้ำตาใส ๆ เอ่อคลอในดวงตา
แถมยังมีเสียงสะอื้นเบา ๆ อีกด้วย
หลี่มั่วเสวียนรู้สึกปวดหัวตุบ ๆ ทันที
เขามาที่นี่เพื่อสืบสวนคดีศพคนงานหายตัวไป แถมยังตามหาร่องรอยของศิลาคู่หยินหยางที่ถูกขโมยไปด้วย
ไม่คิดว่าจะมาเจอตัวปัญหาจุกจิกแบบนี้ พาเด็กสาวบอบบางเช่นนี้ไปด้วย คงทำอะไรไม่ได้สักอย่าง
หลี่มั่วเสวียนพิจารณาหลินเสวียนตรงหน้า หล่อนทำท่าอ่อนแอเหมือนลูกแกะหลงทาง
อีกฝ่ายอายุรุ่นราวคราวเดียวกับน้องสาว หลี่มั่วเสวียนเดิมทีไม่ได้คิดจะหาเรื่องใส่ตัว แต่สุดท้ายก็อดไม่ได้ที่จะมีใจสงสาร น้ำเสียงจึงอ่อนลงบ้างเล็กน้อย
"แล้วไงต่อ..."
หลินเสวียนเม้มปากเล็กอย่างว่าง่าย
"ฉันนึกว่าถูกลักพาตัวเสียอีก แต่ไม่คิดว่าที่นี่จะวังเวง น่ากลัว ฉันกลัวมากเลย..."
"คุณลุง คุณคือคนที่พ่อสั่งให้มาช่วยฉันใช่ไหมคะ?"
หลี่มั่วเสวียนถึงกับหน้าดำคร่ำเครียดทันที