“ผู้ไม่รู้ย่อมไม่เกรงกลัว!”
เมื่อเห็นว่าหลี่มั่วเสวียนยังกล้าลงมือ เฉียนชิงชูจึงยกฝ่ามือขวาเข้าโจมตีหลี่มั่วเสวียนทันที
รอบฝ่ามือของเฉียนชิงชูปรากฏอักขระยันต์สีเขียวที่พลิ้วไหวแปรเปลี่ยนไม่อาจคาดเดา เต็มไปด้วยความลี้ลับเหนือสามัญ
ภายในอัดแน่นด้วยพลังวายุ
พายุหมุนอันเกรี้ยวกราดสามารถฉีกทุกสรรพสิ่งในโลกให้แหลกสลาย
พายุนี้ทรงพลังพอที่จะบดขยี้ผู้ฝึกยุทธ์ใดก็ตามที่ต่ำกว่าระดับเทพนักรบ
“วายุสังหาร!”
เฉียนชิงชูร่ายอาคมสายลม
จัดการหลี่มั่วเสวียนกระจอก ๆ สักคน แค่นี้ก็เกินพอ!
ทว่าฉากเหนือความคาดหมายก็เกิดขึ้น
ไอปราณที่หลี่มั่วเสวียนปล่อยออกมาแบบส่ง ๆ กลับพุ่งเข้าปะทะพายุหมุนของเขาอย่างจงใจ
ตูม…
เกือบจะเป็นการทะลวงผ่านพายุของเขาอย่างง่ายดายราวกับปัดฝุ่น และยังพุ่งเข้าใส่ร่างของเขาอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ
ปัง…
หน้าอกของเฉียนชิงชูระเบิดเป็นสายเลือดหมอก
ราวกับลูกกระสุนที่พุ่งออกจากลำกล้อง ร่างของเขาปลิวไปยังป่าบนภูเขาอย่างรวดเร็ว
กระเด็นไปไกลถึงสามสิบสี่สิบเมตร ก่อนจะกระแทกเข้ากับหมู่ไม้
ทำให้ต้นไม้ใบหญ้าในรัศมีสิบกว่าเมตรแหลกละเอียด
ฉับ…
เงาร่างของหลี่มั่วเสวียนวาบหาย
พลันปรากฏเบื้องหน้าเฉียนชิงชู พร้อมโบกมือใหญ่เพียงครั้งเดียว
ก็คว้าเฉียนชิงชูมาอยู่ในกำมือได้อย่างง่ายดาย
เฉียนชิงชูเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ดิ้นรนอย่างสุดชีวิต
กระทั่งปลดปล่อยไอปราณกำเนิดปฐมที่เป็นต้นพลังของตนออกมา
แต่ถึงกระนั้นก็ยังไร้ผลแม้แต่น้อย