ส่วนข่าวที่ว่าซ่างกวนอวิ๋นและกำลังรบชั้นยอดทั้งหมดของสมาคมการค้าเทียนเหอถูกกวาดล้างจนสิ้นซากนั้น ถูกคนในตระกูลกู่จงใจปิดเงียบเอาไว้
หากเรื่องนี้รั่วไหลออกไป มีแต่ผลเสียต่อตระกูลกู่ ทั้งยังจะพัดพาเอาความยุ่งยากเข้ามาเพิ่มไม่หยุดหย่อน
ปล่อยให้คนนอกคิดไปเองดีกว่า
ยังไงพวกเขาก็ยังมีชีวิตอยู่
ซ่อนได้วันหนึ่งก็เอาวันหนึ่ง ถ้าต่อไปเกิดเรื่องขึ้นจริงค่อยว่ากันอีกที
จะว่าไปท่านเขยของพวกเขามีพลังระดับนี้ จะยังต้องสนใจใครอีกทำไม
……
ยามค่ำคืน
ภายในห้องโถงจัดเลี้ยงของตระกูลกู่
บรรดาคนในตระกูลกู่ต่างมารวมตัวกันรอบโต๊ะอาหารขนาดยักษ์ พร้อมหน้าพร้อมตา
ยกอาหารและสุราชั้นดีที่สุดออกมาต้อนรับหลี่มั่วเสวียน
หลังจากผ่านเรื่องของซ่างกวนอวิ๋น ท่าทีของคนในตระกูลกู่ที่มีต่อหลี่มั่วเสวียนก็กลับตาลปัตรไปอย่างสิ้นเชิง
ทุกคนต่างล้วนนบนอบเคารพต่อหลี่มั่วเสวียน
แม้แต่กู้เฉินเองก็เอาแต่เรียกขานว่า “ลูกเขยที่รัก” ไม่เว้นแต่ละคำพูด
ทำให้หลี่มั่วเสวียนรู้สึกอึดอัดใจอย่างยิ่ง
ถึงจะฟังดูโลกสวยไปบ้างและออกจะวัตถุนิยม แต่โลกนี้ก็เป็นเช่นนี้มาตลอด
แค่แสดงพลังอันแข็งแกร่งออกมา คนอื่นก็จะหลั่งไหลเข้ามายกยอเอาใจอย่างไม่ต้องคิด ไม่จำเป็นต้องมีเหตุผลหรือผลประโยชน์ใดๆ มาแลก
กฎข้อนี้อาจจะไม่ถูกต้อง แต่โลกใบนี้ก็ดำเนินไปเช่นนั้น
กู้เฉินยกจอกเหล้าขึ้น แล้วเข้ามาคล้องคอหลี่มั่วเสวียนอย่างสนิทสนม
“โอ้โห มั่วเสวียน เมื่อก่อนเป็นความผิดของฉันเองที่ขัดขวางเรื่องของเจ้ากับหงย่าชิง จอกนี้ฉันขอดื่มให้เจ้า ถือเป็นการขอโทษ!”
หลี่มั่วเสวียนกระดกเหล้าลงคอหมดในอึกเดียว แล้วกล่าวเนือยๆ
“มันก็เป็นเรื่องที่ผ่านไปแล้ว!”
“ใช่ๆๆ ต้องเป็นเช่นนั้น เรื่องการันตีเลย ต่อไปฉันจะชดเชยให้พวกเจ้าสองคนอย่างดี เรื่องการันตีเลย เพราะอย่างไรตอนนี้เราก็ถือเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว ฉันเอ็นดูหลานสาวนอกไส้คนนี้สุดๆ เลยนะ!”
“ไม่งั้นฉันโชว์ดื่มให้ดู ถือเป็นการขอขมาแล้วกัน”
กู้เฉินเองก็ดีใจจนทำอะไรไม่ถูก หยิบเบียร์ขึ้นมาหนึ่งขวด ยกขึ้นซดอึกใหญ่