แต่ซินเยว่กลับไม่รู้
ในสายตาของหลี่มั่วเสวียน ไม่มีใครปิดบังอะไรได้
หลี่มั่วเสวียนใช้จิตหยั่งรู้ตรวจสอบโฉมหน้าที่แท้จริงของซินเยว่ตั้งนานแล้ว
ที่เขาทำเย็นชาใส่ ไม่ใช่เพราะหน้าตา แต่เพราะหลี่มั่วเสวียนมองว่าซินเยว่เป็นพวกนางมารหน้าใส แต่เป็นชนิดที่ร้ายลึกเป็นพิเศษ
ประสาทสัมผัสของหลี่มั่วเสวียนเฉียบคมมาก ไม่จำเป็นต้องใช้เรื่องใดใด แค่สัมผัสก็พอตัดสินได้
เขาไม่อยากข้องแวะกับอีหน้ามารเด็ดขาด
หลี่มั่วเสวียนนั่งบนเก้าอี้ สอบถามข่าวคราวเส้นแร่หินวิญญาณกับเฉินกัง
แต่เฉินกังเองก็ไม่รู้อะไร
เขาเองก็ถูกต้วนชางเชิญมา แค่ได้ยินต้วนชางพูดคร่าวๆ รายละเอียดไปถึงหังโจวถึงจะกระจ่าง
ไม่นาน
เครื่องบินส่วนตัวของต้วนชางก็จัดเรียบร้อย
คนกลุ่มหนึ่งมุ่งหน้าสู่หังโจว
……
ผ่านการบินราวหนึ่งชั่วโมง
ทุกคนลงจอดที่คฤหาสน์หรูแห่งหนึ่งในหังโจว
ชายชราผู้หนึ่งสวมชุดผ้าไหมนำขบวนลูกน้องออกมาต้อนรับ
ผู้เฒ่าเปื้อนรอยยิ้มกล่าวว่า
"ท่านต้วน ในที่สุดก็รอท่านมาถึง!"
ต้วนชางก็มีสีหน้าตื่นเต้นสวมกอดอีกฝ่าย
"จริงด้วย พวกเราแยกจากกันคราวนั้น เกือบสิบปีแล้วกระมัง คิดถึงแทบบ้า!"
ผู้นี้ชื่อเฉียนชางจือ เป็นพี่น้องของต้วนชาง
สมัยหนุ่มเคยออกท่องยุทธภพด้วยกัน มิตรภาพลึกซึ้ง
ข่าวเรื่องเส้นแร่หินวิญญาณ ก็คือเฉียนชางจือแจ้งต้วนชาง
เผชิญหน้ากับโชคลาภมหาศาลเช่นนี้ยังนึกถึงต้วนชาง ไมตรีจิตเช่นนี้หาได้ยากนัก
หลี่มั่วเสวียนกลับสำรวจสภาพแวดล้อมโดยรอบ
ดูออกว่าตระกูลเฉียนในหังโจวนับเป็นตระกูลผู้ฝึกยุทธ์ชั้นแนวหน้า
คฤหาสน์นี้กินอาณาบริเวณหลายพันหมู่ กว้างใหญ่ไพศาล
สวนหย่อมหรูหราเป็นระเบียบ งามวิจิตร วิลล่าอลังการสุดๆ