ตรงตำแหน่งหนึ่งในสี่ของกล่องไม้มีรอยผ่า ดูเหมือนจะเปิดออกได้
แต่พอลองแงะตามรอยผ่า ไม้วอลนัตด้านบนกับด้านล่างกลับเหมือนถูกติดกาวแน่นสนิท
ไม่ว่าลู่หลีจะออกแรงมากแค่ไหน
มันก็ไม่ขยับแม้แต่น้อย
ปลายนิ้วที่แนบอยู่กับก้นกล่องพลันสัมผัสได้ถึงลวดลายนูนต่ำ
ลู่หลีพลิกก้นกล่องขึ้นมา ด้านนั้นสลักตัวอักษรพิมพ์ไว้ว่า
[ขอให้หลับฝันดี]
ลั่วเจียไป๋นั่งอยู่บนพื้น เพ่งพิจารณากล่องไม้ในมือลู่หลีอย่างละเอียด “นี่กล่องดนตรีใช่ไหม?”
แม้จะหมุนให้เกิดเสียงได้เพียงโน้ตเดียว แต่เสียงใสกังวานราวกับล่องลอยอยู่ในอากาศนั้นฟังออกได้ง่ายมาก “เมื่อก่อนฉันเคยซื้อให้...น้องสาว
รุ่นที่นายถืออยู่นี่เป็นแบบที่เรียบง่ายที่สุด ไม่มีลวดลายตกแต่งฉูดฉาด
กล่องดนตรีช่วยกล่อมเด็กเล็กให้หลับได้ผลดีมาก”
“ตอนนั้นช่วยลดภาระให้ที่บ้านเราไปได้ไม่น้อยเลย...” ลั่วเจียไป๋นึกถึงบางอย่างแล้วผ่อนลมหายใจเบา ๆ ก่อนอธิบายวิธีใช้ให้ลู่หลีฟังต่อ
“หมุนแผ่นไขลานหลาย ๆ รอบ พอปล่อยมือก็จะเล่นเพลงต่อเนื่องได้”
“ติดแน่นมาก” ลู่หลีหมุนแผ่นไขลาน แต่กล่องดนตรีก็ยังส่งเสียงออกมาได้เพียงโน้ตเดียว
จะว่าไปแล้วไม่ใช่แค่ฝืด แต่เหมือนจะไม่มีพื้นที่ให้หมุนต่อ
มีระยะให้หมุนได้เพียงเล็กน้อย
คงมีไว้ให้ผู้เล่นที่เจอมันเห็นว่ามันทำอะไรได้
กล่องดนตรีส่งเสียงสองครั้ง
สัตว์ประหลาดที่กำลังกินอยู่ชะงักสองครั้ง