“ตาก็แห้งไปหน่อยจริง ๆ” ลู่หลีมองหน้าจอที่เต็มไปด้วยชัยชนะการเป่ายิ้งฉุบของเขา และเครื่องหมายตกใจ 99 ตัวที่ลั่วเจียไป๋ส่งมา ก็ตระหนักว่าเวลาผ่านไปเร็วมาก “เรากำลังตัดสินใจว่าใครจะใส่กระโปรงไปงานเต้นรำพรุ่งนี้”
เขาส่งข้อความสุดท้ายไปให้ลั่วเจียไป๋
[ลู่หลี]: เขาเร่งให้ฉันนอน ฉันไม่เล่นแล้ว
[ลั่วเจียไป๋]: ฉันก็ไม่อยากเล่นแล้ว!! สติแตก ทรมาน คลั่ง! ฉันรับไม่ได้! ฉันหัวเสียสุด ๆ! ที่เล่นเกมนี้มาตลอด สุดท้ายไม่ใช่เรื่องแพ้ชนะอีกแล้ว แต่เป็นฉันแค่อยากชนะสักตา เพื่อศักดิ์ศรีของฉัน! แต่ไม่มีเลย! เทียบกันแบบนี้ ถ้าฉันไม่เป่ายิ้งฉุบแล้วเลือกใส่กระโปรงไปเลย ตอนนี้คงเป็นเด็กหนุ่มที่มีความสุข!
ลู่หลีเห็นแค่สองคำสุดท้ายในข้อความยาวของเขาคือ “ใส่กระโปรง” กับ “มีความสุข” ก็พึงพอใจแล้วเปลี่ยนไปที่หน้าร้านค้าเพื่อหาเครื่องแบบ
หลังจากออกจากดันเจี้ยนมือใหม่แล้ว ดันเจี้ยนระดับสูงส่วนใหญ่มีองค์ประกอบของการแสดง ดังนั้นเครื่องแบบราคาถูกมาก และแบบให้เลือกค่อนข้างน้อย ลู่หลีเปลี่ยนเป็นชุดสีดำ
เมื่อเห็นลู่หลีเปลี่ยนชุดสูทสีดำมาวางบนเตียงอีกครั้ง ป๋อซือก็เก็บชุดที่หยิบออกมาครึ่งหนึ่งกลับไปเงียบ ๆ
ชุดกันน้ำที่เขาเลือกอย่างพิถีพิถันเมื่อบ่ายนี้ คงต้องเปลี่ยนเวลาให้ลู่หลี
ป๋อซือสังเกตเห็นสิ่งหนึ่ง “งานเต้นรำ?”
ลู่หลีเปลี่ยนเป็นสูทแล้ว “ใช่ กฎของดันเจี้ยนต้องใส่เครื่องแบบ ผู้เล่นชายเรามีเยอะไป ต้องมีคนไปใส่กระโปรง ลั่วเจียไป๋เมื่อกี้ยังบอกฉันเลย เขาดีใจมากที่ได้ใส่กระโปรง”