“นายหมายความว่า...” สมองของลั่วเจียไป๋ว่างเปล่า “กระโดดลงไปน่ะเหรอ”
เขาไม่เข้าใจว่าลู่หลีไปกินอะไรผิดสำแดง
ตัวเองอุตส่าห์พยายามเกลี้ยกล่อมตั้งนาน ไม่เพียงไม่โน้มน้าวลู่หลีได้ ตอนนี้ยังจะพาตัวเองเข้าไปเสี่ยงอีก
“ข้างล่างนี่มันเต็มไปด้วยชิ้นส่วนศพนะ!” ลั่วเจียไป๋ตะกุกตะกัก “ฉัน ฉัน ฉันชุบชีวิตไม่เป็นนะ”
ลู่หลีบอกเขา “ข้างล่างไม่มีอะไร”
“หา?” ลั่วเจียไป๋ถูกท่าทีมั่นใจของเขาสั่นคลอนได้ง่ายๆ
คอของเขาเพราะออกแรงเป็นเวลานานจนเส้นเลือดปูดโปน เงยหน้าครุ่นคิดสั้นๆ หนึ่งวินาที ลั่วเจียไป๋บอก “เอาวะ!”
“หนวกหูจะตาย! หนวกหูจะตาย!” เจี่ยนอิ๋งอิ๋งควักตาเสร็จแล้ว เธอหยิบมีดขึ้นมา ซวนเซลุกขึ้นยืนอีกครั้ง จับแขนของลั่วเจียไป๋ แทงลงไปอย่างแรงหนึ่งที
คมมีดฟาดลงบนผนังท่อสไลด์เดอร์อย่างจัง เกิดเสียง “ตัง” ทึบ
มือของเจี่ยนอิ๋งอิ๋งว่างเปล่า
ลั่วเจียไป๋ปล่อยมือเอง
ทั้งสองร่วงลงไปในบ่อทราย
เธอหมอบอยู่ที่ขอบพื้นมองลงไป มองดูทั้งสองดิ้นรนในทรายอย่างยากลำบาก หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง
ศัตรูถูกกำจัดหมดสิ้น
ไม่มีใครแย่งกับเธออีกแล้ว
ในดวงตามีความรู้สึกอุ่นชื้น เจี่ยนอิ๋งอิ๋งเช็ด เลือดจำนวนมากซึมออกมาบนฝ่ามือทันที
เธอไม่ใส่ใจเลย เอามือเช็ดบนกระโปรงสีน้ำเงินจนสะอาด เมื่อเงยหน้าขึ้น รูม่านตาขยายใหญ่ขึ้นอีกหนึ่งรอบ ตอนนี้ส่วนสีดำเกือบจะเต็มดวงตา หาดวงตาสีขาวไม่เจอ