ลู่หลีมาถึงใจกลางอ่างอาบน้ำ
เขาเคลื่อนไหวว่องไว คล่องแคล่ว หลบหลีกมือของนายเฉียวและเหล่าสาวใช้ที่ยื่นลงมาในน้ำเพื่อจับกุมเขาอย่างต่อเนื่อง
ดอกไม้ขาวเสียบอยู่ที่กระเป๋า พลิ้วไหวเบาเบาตามระลอกน้ำ แทบไร้น้ำหนัก
เขายังแลกคลิปหนีบมาโดยเฉพาะ เพื่อหนีบดอกไม้ขาวติดกับเสื้อผ้า ก็เพราะกลัวว่าถ้ามันหลุดหายไปในสถานการณ์วุ่นวายเช่นนี้
เพราะถึงอย่างไร ป๋อซือน่าจะชอบดอกไม้ช่อนี้มากทีเดียว
ลู่หลีใกล้จะถึงตำแหน่งของการ์ดใบนั้นแล้ว
การโต้เถียงอย่างดุเดือดปะทุขึ้นข้างกายเขา
“นี่แกฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง? ฉันบอกให้แกทิ้งแท่งทองคำนั่น!” ความอดทนของเฟิงซ่านหมดลงแล้ว เสื้อผ้าเปียกโชก กระเป๋าด้านซ้ายหย่อนลงมาอย่างน่าขัน มองเห็นได้ชัดว่าข้างในมีอัญมณีชิ้นมหึมาวางอยู่
เฟิงซ่านลงมือโดยตรง คว้าด้านหลังของอวี๋หยิง “คนอื่นใกล้จะถึงทางออกกันหมดแล้ว ตอนนี้แกเพิ่งว่ายมาได้ครึ่งทาง อีกทั้งยังช้าลงเรื่อย ๆ ก็เพราะแท่งทองคำที่แกแบกอยู่นี่แหละ!”
“ไม่!” อวี๋หยิงกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง “อย่ามาแตะตัวฉัน! ฉันแลกไอเทมได้ ว่ายถึงทางออกได้ในพริบตา เมื่อกี้ฉันแค่เหนื่อย อยากพักสักหน่อย ไม่ต้องให้แกมาสอดรู้สอดเห็น!”
หล่อนรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าแท่งทองคำนี่หนักขึ้นเรื่อย ๆ ในน้ำ
แต่หล่อนก็ยอมปล่อยมือไม่ลง
ไม่เคยเห็นคะแนนมากมายขนาดนี้มาก่อน