“เมื่อคืนหลับสบายไหม ถึงเวลาจะกระชั้น แต่พวกเราเตรียมบ้านที่ดีที่สุดในหมู่บ้านไว้ให้แล้ว” ชายคนหนึ่งดูกระตือรือร้น ลูกตาขยับขึ้นลง จ้องมองกระเป๋าของพวกเขา
ชายคนนั้นเลียริมฝีปาก มือขยับเหมือนจะยื่นเข้าไปล้วงในกระเป๋าของทุกคน
“ได้ข่าวว่าทุกท่านมีปลาสดใหม่ เมื่อเช้าชาวบ้านทั้งหมดจึงมาจัดพิธีต้อนรับ และเตรียมอาหารมื้อใหญ่ไว้! พวกเขารอคอยมานานมากแล้ว”
“พวกคุณเอาปลามาด้วยหรือเปล่า”
เมื่อเห็นผู้เล่นนำปลาออกมา ชายคนนั้นก็มีน้ำลายไหลออกจากมุมปากอย่างควบคุมไม่ได้ ยิ้มบิดเบี้ยว “เชิญตามผมมา ทุกคนรออยู่นานแล้ว”
เขานำทางผู้เล่นมาถึงลานว่างหน้าหมู่บ้าน
บนลานมีโต๊ะอาหารยาวตั้งอยู่กลางแจ้ง
รอบโต๊ะอาหารมีคนนั่งอยู่ร้อยกว่าคน จานวางเรียงตั้งแต่หัวโต๊ะจรดปลายโต๊ะ มองไปเห็นแต่จานเปล่าสีขาวโพลน
แตกต่างจากจานสีขาวธรรมดาใบอื่น ตรงนี้มีจานแปดใบที่ขอบสลักลวดลายงดงามประหลาด
จานทั้งหมดว่างเปล่า
ยังไม่มีอาหารมาเสิร์ฟ
ชายคนนั้นยังคงนำทางต่อไป เชิญพวกเขานั่งตรงกลางของโต๊ะฝั่งเดียวกัน
“ที่นั่งของพวกคุณอยู่ตรงนี้”
เฟิงซ่านก้าวฉับ ๆ นำไปสองก้าว นั่งลงตรงตำแหน่งใจกลาง
หลังจากนั่งลงแล้วเขายังหันมามองลู่หลี
ลู่หลีไม่ได้สนใจ เลือกที่นั่งริมสุด
สายตาของเขาจับจ้องไปที่ชาวบ้าน
ชาวบ้านตบโต๊ะด้วยความตื่นเต้น มือและเสื้อผ้าของพวกเขาหยาบกระด้าง ปลายนิ้วมีหนังด้านจากการทำงานหนักมานาน ใบหน้ามีริ้วรอยลึก ดูเหมือนผ่านแดดผ่านลมมานาน