ปากกาขนนกที่หยิบผิดรีบกลับไปยังตำแหน่งเดิม
ป๋อซือมองลายเซ็นที่ตนเพิ่งเขียนบนเอกสารและสีที่ดูแปลกแยกจากชื่อนั้น
สีหน้าของเขาไร้ซึ่งคลื่นอารมณ์ “นี่มันสีแดง”
เฮป้าบอก “สีชมพู”
“นี่เขียนชื่อของท่าน สภาพตัวท่านและสภาวะล่าสุดไม่มีอะไรต้องเฝ้าระวัง”
เธอหยิบเอกสารที่ตนเพิ่งทำเครื่องหมายไว้ขึ้นมา ตั้งใจจะเทียบกับลายเซ็นเมื่อครู่
“ฉบับนี้ต่างหากที่เป็นสีแดง”
ป๋อซือเลื่อนมือไปหยิบเอกสารที่มีลายเซ็นนั้นอย่างใจเย็น แล้วล็อกใส่ลิ้นชักที่อยู่ใกล้ที่สุดทันที ไม่ให้เฮป้าได้เทียบ “ปากกาของเธอหมึกหมดแล้ว กลับไปอย่าลืมเปลี่ยนด้วย”
เฮป้ายังคงไม่คิดว่าปัญหามาจากตัวเอง เธอหวังว่าคำอธิบายของเธอจะทำให้ป๋อซือสำนึกตัวขึ้นบ้าง “มันไม่ใช่ปากกาธรรมดา และจะไม่มีวันหมดน้ำหมึกด้วย มันเป็นสิ่งที่ฉันใช้ชี้นำและพยากรณ์ มันสามารถสนทนากับอดีต ปัจจุบัน อนาคต หรือแม้แต่ต่างมิติเวลาได้ น้ำหมึกของมันคือพลังเทพ ไม่มีวันใช้หมด”
“เอกสารฉบับนี้ให้ถือเป็นโมฆะก่อน บอกพวกเขาให้ส่งฉบับใหม่มาในช่วงเวลางานพรุ่งนี้ ฉันจะเซ็นให้ใหม่” ป๋อซือไม่มีเวลาโต้แย้งเรื่องสีแดงกับสีชมพูตอนนี้