ในตรอกมืดหลังโบสถ์ มีชาวบ้านหลายคนยืนห่มผ้าบางกันหนาว
เสียงไอที่เหมือนจะขย้อนตับออกมาดังขึ้นเป็นระยะ
วันนี้แม่ชีอี๋มาช้ากว่าปกติ
ประกายไฟลุกจากรอยแยกของประตูที่ค่อยๆ เปิดออก
ชาวบ้านถอยหลังด้วยความหวาดกลัว เงยหน้ามอง
เห็นอี๋ยืนพิงประตูอยู่ท่ามกลางเปลวไฟ ราวกับไม่ได้รับผลกระทบใดๆ
บนใบหน้าที่เคยเต็มไปด้วยความกังวลและขมขื่น วันนี้กลับมีรอยยิ้ม
อี๋โบกมือเรียกชาวบ้านให้เข้าไปหา
“นี่คือไฟศักดิ์สิทธิ์ มีเจตจำนงของพระเจ้า ขจัดโรคภัย และนำพาความสกปรกที่ไม่ควรเป็นของพวกคุณไป”
อี๋ปลอบโยน “ไฟศักดิ์สิทธิ์ล่วงรู้ทุกรายละเอียดในโลก หากไม่เคยทำร้ายผู้บริสุทธิ์ เมื่อสัมผัสก็จะไม่ได้รับอันตรายใดๆ”
“ยาพ่อมดและ ‘น้ำศักดิ์สิทธิ์’ ล้วนเป็นแค่กลลวง ไม่อาจรักษาพวกคุณได้อย่างแท้จริง แต่มันทำได้”
ชาวบ้านคนแรกเดินขาสั่นเข้าไปในกองไฟ
จากนั้น ชาวบ้านที่ลังเลและเฝ้าดูก็พากันเข้าไป
พวกเขาหลับตาแน่น หัวใจเต้นรัว
ลมเย็นวูบผ่านคอและแขน ความคันและเจ็บปวดที่ทรมานจนแทบอยากฉีกผิวหนังทิ้งทุกค่ำคืนได้หายไปแล้วจริงๆ
ไม่เหมือนกับการดื่มน้ำยาที่แค่บรรเทาอาการเพียงเล็กน้อย
ไฟทำให้ความเจ็บปวดสลายหายไปจากเลือดเนื้ออย่างสิ้นเชิง
ชาวบ้านลืมตาขึ้น ความปิติอย่างล้นพ้นกลายเป็นน้ำตาที่ควบคุมไม่ได้ “มัน… จริงๆ ด้วย”
ผ้าห่มที่ใช้ปกปิดผิวหนังน่าเกลียดร่วงลงอย่างไร้เสียง เผยให้เห็นร่างกายที่แข็งแรงสมบูรณ์
อี๋หันกลับไปมองลึกเข้าไปในโบสถ์ “นี่คือพระเจ้าที่แท้จริงที่เราศรัทธาร่วมกัน”
ทุกค่ำคืน มักจะมีชาวบ้านที่สับสนถามอี๋ว่าโรคที่ทวีความรุนแรงขึ้นนี้มีจุดจบหรือไม่