ลั่วเจียไป๋ถาม “คุกใต้ดินที่เราถูกขังตอนเข้าไปในดันเจี้ยนครั้งแรกน่ะเหรอ?”
ช่วงเวลาที่ต้องต่อสู้ทั้งพละกำลังและสติปัญญากับปลากระดูกสร้างความทรงจำอันลึกซึ้งให้เขา พอมิเรลล่าเอ่ยถึง เขาก็นึกขึ้นได้ทันที
“เด็กคนนี้ถูกขังอยู่ในคุกนานแค่ไหนกัน?” ลั่วเจียไป๋อุทานอย่างตกตะลึง “กำแพงใหญ่ขนาดนั้น วาดอยู่คนเดียวทั้งหมดเลยเหรอ?”
“ไม่ใช่แค่ในคุกที่ขังพวกเรามีภาพวาด” ลู่หลีรำลึก “บนเส้นทางที่ออกจากคุก ในคุกทุกห้องล้วนมีภาพวาดบนกำแพง”
“ชาวบ้านบอกว่าในคุกขังไว้แต่นักโทษอุกฉกรรจ์ ทั้งที่ตามพ่อเลี้ยงนักล่าเข้าไปในเขตคนรวยแล้ว แถมกำลังจะได้เป็นชนชั้นสูงเพราะปะการังแดง ไฉนจึงถูกส่งกลับไปที่หมู่บ้านคนจน?”
เด็กคนนี้ ก่ออาชญากรรมอะไรขึ้น?
[ยินดีด้วย ผู้เล่นค้นพบเบาะแสสำคัญ 2]
[ร่างกายที่ขัดขืนและมือที่เปื้อนเลือดคือความผิดพลาดครั้งแรกของคุณ จากนั้น ความลับที่คุณปกปิดมานานก็ถูกเปิดโปงในที่สุด ทุกคนพบว่า นี่ไม่ใช่ความผิดธรรมดา หากแต่เป็นบาปอุกฉกรรจ์ชั่วร้าย!]
[ผู้คนเห็นคุณ ล้วนรู้สึกหวาดกลัวและขยะแขยง! แม้แต่ผู้ที่สัมผัสกับคุณ ก็พลอยมีบาปเช่นเดียวกันไปด้วย ดังนั้นจึงถูกประณามจากคนนับพัน ถูกทุกคนรังเกียจเดียดฉันท์!]
[เด็กคนนี้ ก่ออาชญากรรมอะไรขึ้น?]
เสียงของคุณนายเฉียวดังแว่วมาจากข้างนอกอย่างชัดเจน “แขกทุกท่าน เวลาที่พวกท่านเหลืออยู่นั้นไม่มากแล้ว! เจอปะการังแดงหรือยัง?”
“ช่วงนี้ในบ้านมีหนูชั่วปรากฏตัว สาวใช้ แกแอบขี้เกียจอีกแล้วรึ! ไปจับหนูเดี๋ยวนี้! สับมันเป็นชิ้นๆ โยนลงแม่น้ำที่ไหลไปใกล้หมู่บ้านคนจน กำแพงแค่ชั้นเดียวขวางของสกปรกไม่ได้หรอก มาจากไหนก็จงไสหัวไปกลับไปที่นั่น!”
คุณนายเฉียวตะคอกจบ กำแพงด้านที่ใกล้ทั้งสามคนที่สุดก็ถูกฟันเป็นรูขึ้นมาอย่างกะทันหัน
“แกร๊ก”
“แกร๊ก”
ปลายมีดยื่นออกมาจากรู
ใบหน้าของสาวใช้อยู่ด้านนอกรู กำลังยกมีดทำครัวขึ้น ฟันกำแพงดังฉึกๆ ไม่หยุด
เธอแนบตาเข้ากับรูแล้วมองเข้ามาด้านใน ปลายมีดทำครัวส่องประกายเย็นวาบ
“ฉันเห็นพวกเธอแล้ว เจ้าหนูน้อย”
สาวใช้ฟันอย่างบ้าคลั่งยิ่งกว่าเดิม
รูใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ กำแพงก็เริ่มปริแตกโยกคลอน ลั่วเจียไป๋มองแล้วหนังศีรษะชา