คุณนายเฉียวเข้าไปจับเฟิงซ่านและซ่งชางหรง ทั้งสองคนวิ่งหนีอย่างทุลักทุเล
“ซ่งชางหรง! มาบังข้างหน้าฉัน!” เฟิงซ่านไม่เกรงใจแม้แต่น้อย สั่งให้ซ่งชางหรงเป็นโล่ให้ตน พลางชี้ไปทางลู่หลีอย่างเอาเป็นเอาตายใส่คุณนายเฉียว “ท่านไปหาเขา! ปะการังแดงในมือเขาใหญ่ที่สุด!”
คุณนายเฉียวคิดอยู่สองวินาที
แล้วเปลี่ยนทิศทาง พุ่งเข้าใส่ลู่หลี
“เอามาให้ฉัน!” คุณนายเฉียวว่า “คุณต้องการอะไร? บอกมา! แท่งทองคำ อัญมณี บ้าน... แล้วก็ผู้หญิง คุณดูสาวใช้ของฉันสิ เธอสวยไหม? ฉันจะยกเธอให้คุณ!”
ลู่หลีปฏิเสธทันที “ขอบคุณ แต่ผมไม่ชอบผู้หญิง”
ลั่วเจียไป๋มองสีหน้าเขาที่ทั้งขัดเขินและเจือแววเข้าใจอย่างถ่องแท้ “นายชอบผู้ชายหรือ?”
“ผมไม่ชอบใครทั้งนั้น” ลู่หลีกระพริบตา “ผมไม่มีความรู้สึก”
“อ้อ ๆ โรคพร่องอารมณ์สินะ? จริงด้วย เด็กที่เติบโตในครอบครัวร่ำรวยแต่ไร้ความรักจากพ่อแม่และเพื่อนฝูง ก็มักจะเกิดปัญหานี้ขึ้นได้...” ลั่วเจียไป๋พึมพำเบา ๆ
“คราวหลังนายอย่าพูดตัดบทห้วน ๆ แบบนี้อีกนะ ต้องมีหัวใจที่แข็งแกร่งจริง ๆ ถึงจะคุยกับนายรู้เรื่อง”
ลู่หลียิ้มเล็กน้อย “ได้”
ลั่วเจียไป๋เอ่ยอย่างกังวล “ทางฝั่งเฟิงซ่านเพิ่งมีผู้เล่นที่มอบปะการังแดงตายไป... แล้วปะการังแดงก็เป็นสิ่งเดียวที่ใช้เข้าเขตชนชั้นสูงได้”