ลั่วเจียไป๋เอ่ยด้วยความประหลาดใจ “นี่คือแม่กุญแจหรือ?”
เขาคิดมาตลอดว่ามันคือเครื่องประดับที่ลู่หลีใส่ไว้ที่คอ
เด็กมีเงินที่มีรสนิยมชอบแนวกอธิกร็อกก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้อย่างยิ่ง
ไม่นึกเลยว่าจะเป็นแม่กุญแจ
“อายุ 20 ก็ยังเป็นช่วงที่กำลังเติบโต แม่กุญแจนี้รัดแน่นมาก จะไม่ส่งผลต่อความสูงและพัฒนาการหรือ? แค่อยากกินอาหารคำใหญ่ ๆ ก็ยังลำบากเลย!” ลั่วเจียไป๋รู้สึกสงสารจับใจ “ผู้เล่นคนอื่นพอถึงช่วงกลางวันของเกมหิวขึ้นมาก็ยังกินอาหารที่แลกมาได้สองสามคำ ไม่แปลกใจเลยที่ผมไม่เคยเห็นคุณกินอะไรเลย นี่ถูกเจ้านี่รังควานจนเบื่ออาหารไปแล้วหรือ?”
มิเรลล่ายกผ้าปิดตาขึ้น มองลู่หลี “คนในครอบครัวทำให้หรือ?”
เมื่อสายตาของทุกคนรวมไปที่ปลอกคอเพราะคำพูดของกู้ยวี่ชูประโยคเดียว
อารมณ์ห่วงใยในสายตาเหล่านั้น ทำให้ลู่หลีก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว
ปฏิกิริยาแรกของเขาคือการดึงคอเสื้อขึ้นมาปิดปลอกคอไว้
สิ่งที่เป็นเหมือนฝันร้ายและหนอนที่เกาะกระดูกอย่างนี้
ถูกคนอื่นจ้องมองอย่างไม่ให้เกียรติและถากถางอย่างเปิดเผย เขาไม่มีความรู้สึกใด ๆ ทั้งสิ้น
แต่ความห่วงใยของเพื่อน
กลับทำให้อารมณ์หนึ่งซึ่งทำให้ใจเขาหนาวเย็นเกิดขึ้นโดยไร้สาเหตุ
ไม่ต้องกินอาหาร การกลืนแบบกลไกมีแต่ทำให้เขานึกถึงความเจ็บปวด
ไม่มีครอบครัว เขาเป็นผลิตภัณฑ์ทดลองที่ถูกวิจัยสร้างขึ้นมา