จดหมายฉบับที่ห้า เส้นเวลาอยู่ที่สมาพันธ์พ่อมดศักดิ์สิทธิ์ น้ำเสียงไม่หม่นหมองเท่าสี่ฉบับก่อน ผู้เขียนหวังให้รั่วเซอเขียนชื่อก็ดูเหมือนจะได้รับการตอบรับ เพราะตอนนี้พวกเธอไม่ต้องกลัดกลุ้มกับบรรทัดแรกอีกแล้ว แต่เริ่มใช้สมองอย่างหนักเพื่อเติมเต็มหน้าแรก:
[รั่วเซอ ฉันกับลีเซ่พักนี้คิดหาวิธีที่สำเร็จง่ายกว่าได้แล้ว!
ต้องมีพลังคาถาเท่านั้นถึงจะฝากชื่อไว้ในหนังสือเล่มนี้ได้ คนแปลกหน้ามักต่อต้านเรา บางคนยังว่าสิ่งที่เราพูดนั้นเหลวไหลเกินไป ตรงข้ามกับที่พวกเขารับรู้เกี่ยวกับอาณาจักรพ่อมดศักดิ์สิทธิ์อย่างสิ้นเชิง มองว่าเราเป็นคนบ้า
เราจึงไปตามหาเพื่อนร่วมรุ่นที่เคยเรียนจบจากสถาบันพ่อมดศักดิ์สิทธิ์มาด้วยกัน
น่าประหลาดใจที่เพื่อนๆ ซึ่งเคยยอมไปร่วมการชุมนุมที่ลีเซ่จัดไว้ ไม่มีใครผิดสัญญาเลย พวกเธอมากันหมด
รั่วเซอ ที่ที่เธอทำงานตอนนี้ค่อนข้างไกล หากพบแม่มดที่ยอมเขียนชื่อ บอกให้พวกเธอรอสักสองวันได้
เพราะอีกไม่นานลีเซ่จะเข้าไปในสมาพันธ์พ่อมดศักดิ์สิทธิ์แล้ว ที่นั่นมีแม่มดจำนวนมาก ถ้าขอความช่วยเหลือในสมาพันธ์ได้มากขึ้น หนังสือเล่มนี้จะต้องเสร็จเร็วขึ้นแน่
รั่วเซอ สมาพันธ์พ่อมดศักดิ์สิทธิ์อยู่ใกล้ที่ทำงานของเธอมาก ถึงเวลานั้นเธอพาพวกแม่มดที่หาได้ระหว่างนี้มาเจอลีเซ่ได้ ฉันก็กำลังหางาน พยายามไปอยู่เขตอื่น จะได้ชักชวนแม่มดให้มาร่วมกับเรามากขึ้น ขอให้โชคดี]
-
จดหมายฉบับที่หก และเป็นฉบับสุดท้าย
เส้นเวลาคือช่วงไม่กี่วันก่อนลีเซ่จะเริ่มพิธีอัญเชิญครั้งแรก ในจดหมายกล่าวถึงดาบเล่มหนึ่ง: